Tęcza i zagubiony blask

— Bajka do czytania —

W zaczarowanym lesie, gdzie kwiaty pachniały cukierkami, mieszkała mała jednorożec o imieniu Tęcza. Miała grzywę we wszystkich kolorach tęczy i złoty rożek, który świecił w ciemności.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, Tęcza usłyszała czyjś cichutki płacz. To była księżniczka Zosia, która mieszkała w pobliskim zamku. Miała na sobie różową sukienkę, a na głowie srebrną koronę, która mieniła się w ostatnich promieniach słońca.

„Zgubiłam blask księżyca!” – szlochała Zosia, ocierając łzy rękawem. „Bez niego nie będę mogła zasnąć, a wszystkie gwiazdy przestaną świecić!” Tęcza pochyliła głowę i przyjrzała się księżniczce swoimi wielkimi, błękitnymi oczami.

„Nie martw się” – powiedziała ciepło Tęcza, muskając Zosię swoją miękką grzywą. „Pomogę ci go znaleźć. Świat jest pełen magii, a ja potrafię świecić swoim rożkiem. Chodź, razem poszukamy blasku księżyca.”

Razem ruszyły przez las. Po drodze spotkały mądrą sowę o imieniu Pola, która siedziała na gałęzi dębu. „Blask księżyca odbił się w wodzie zaczarowanego źródła” – pohukiwała sowa. „Idźcie tam, a znajdziecie to, czego szukacie.” Tęcza podziękowała i ruszyły dalej.

Nad źródłem znalazły małe, srebrne iskierki tańczące na powierzchni wody. To był zagubiony blask! Tęcza delikatnie dotknęła ich swoim rożkiem i iskierki zamieniły się w piękny, srebrny wianuszek, który świecił miękkim światłem.

„Weź go” – powiedziała Tęcza. „Ten wianuszek będzie świecił dla ciebie każdej nocy, dopóki nie zaśniesz. Przypomni ci, że w lesie czeka na ciebie przyjaciółka.” Zosia założyła wianuszek na nadgarstek i od razu poczuła wielki spokój.

Kiedy księżniczka wróciła do zamku i położyła się do łóżka, wianuszek delikatnie rozjaśniał jej poduszkę. Zosia zamknęła oczy, słysząc śpiew świerszczy za oknem. Uśmiechnęła się myśląc o Tęczy, a wianuszek cichutko migotał w rytm jej oddechu, aż zapadła w głęboki sen.