Bajka o jajku przepiórczym, które chciało być wielkie

— Bajka do czytania —

W małym gniazdku, ukrytym wśród traw, leżało sobie malutkie jajko przepiórcze. Było takie malutkie, że prawie niewidoczne wśród liści. Obok niego leżały wielkie, białe jajka kury, które wyglądały jak małe góry.

„Och, jaka jestem mała!” – westchnęło jajko przepiórcze. „Chciałabym być taka duża jak te jajka kury. Wtedy wszyscy by mnie zauważyli.” I tak leżało smutne, patrząc na swoje odbicie w kropli rosy.

Nagle zza krzaka wybiegła mała myszka. Zobaczyła jajko przepiórcze i pisnęła z radości: „Ojej, jakie śliczne, malutkie jajeczko! Idealne dla mnie, żeby się nim pobawić!” I potoczyła je delikatnie łapką.

Jajko przepiórcze zdziwiło się: „Naprawdę jestem ładne? Nawet takie małe?” A myszka odpowiedziała: „Jasne! Jesteś takie zgrabne i lekkie. Mogę cię potoczyć, a dużych jajek nawet nie uniosę.”

Potem przyleciał ptaszek. Zobaczył jajko przepiórcze i zaćwierkał: „Piękne, nakrapiane jajeczko! Będzie z niego wspaniały naszyjnik dla mojej żony.” I wziął je dziobkiem, by zanieść do gniazda na drzewie.

Jajko przepiórcze poczuło się ważne. „Nikt nie chciał zabrać wielkich jajek, bo były za ciężkie. A ja jestem lekka i mogę podróżować!” – pomyślało z uśmiechem. Ptaszek odłożył je ostrożnie do gniazda, a jajko patrzyło na gwiazdy.

Wieczorem, gdy księżyc świecił, jajko przepiórcze szepnęło do siebie: „Nie trzeba być wielkim, żeby być wyjątkowym. Wystarczy być sobą.” I zasnęło spokojnie, kołysane przez wiatr.

Cicho, cicho... gwiazdy mrugają do małego jajka. Dobranoc, jajeczko. Dobranoc, maleńka. Śpij słodko, bo jesteś dokładnie takie, jakie powinno być.