Bajka o drożdżówce, która chciała być puszysta

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej kuchni, na blacie obok miski z mąką, leżała mała Drożdżówka. Była jeszcze malutka i twarda, ale bardzo chciała być duża i puszysta, jak te z cukierni naprzeciwko.

Drożdżówka westchnęła: – Dlaczego jestem taka mała? Chcę być miękka i słodka, żeby dzieci się do mnie uśmiechały!

Obok stała ciepła miseczka z mlekiem. – Nie martw się – szepnęło mleko. – Każdy potrzebuje czasu, żeby urosnąć. Ja też kiedyś byłam tylko kroplą.

Wtedy do kuchni weszła mama i delikatnie ugniotła ciasto. – Odpocznij, mała drożdżówko – powiedziała cicho. – Cierpliwość sprawi, że staniesz się puszysta.

Drożdżówka zamknęła oczy i poczuła, jak ciepło otula ją ze wszystkich stron. Powoli, bardzo powoli, zaczęła rosnąć. Najpierw zrobiła się większa, potem bardziej okrągła, a na końcu miękka jak chmurka.

Kiedy mama wyjęła ją z piekarnika, Drożdżówka była złocista i pachnąca. – Jesteś piękna – powiedziała mama. – I wcale nie musiałaś się spieszyć.

Drożdżówka uśmiechnęła się do siebie. Zrozumiała, że każdy ma swój własny czas, żeby stać się tym, kim ma być. I że cierpliwość jest jak ciepły kocyk – otula i pomaga rosnąć.

Tej nocy, gdy gwiazdy zaświeciły nad kuchnią, Drożdżówka zasnęła spokojnie, puszysta i szczęśliwa. A w całym domu zapanowała cisza, taka miła i dobra na dobranoc.