Bajka o instruktorce pływania

— Bajka do czytania —

Nad małym, błękitnym stawem mieszkała pani Ola, która każdego ranka zakładała kolorowy czepek i okularki. Była instruktorką pływania i bardzo lubiła uczyć małe rybki oraz inne wodne stworzenia. W tym stawie mieszkała też mała rybka Klara, która bardzo chciała pływać, ale trochę się bała głębokiej wody.

Pani Ola zauważyła, że Klara chowa się za trzcinami i tylko patrzy na inne rybki, które wesoło pluskały się na środku stawu. „Dlaczego nie dołączysz do zabawy?” – zapytała cichutko, podpływając do Klary. Rybka westchnęła: „Boję się, że nie dam rady. Woda jest taka duża, a ja malutka.”

Pani Ola uśmiechnęła się ciepło. „Każdy kiedyś zaczynał. Najpierw nauczymy się unosić na wodzie – to łatwiejsze niż myślisz.” Położyła dłoń pod brzuszkiem Klary i delikatnie uniosła ją nad powierzchnię. Rybka poczuła, jak woda ją podtrzymuje. „Czuję się lekko!” – zawołała zdziwiona.

Potem przyszła pora na leżenie na plecach. Pani Ola pokazała Klarze, jak wyciągnąć płetwy i patrzeć na niebo. „Widzisz te chmury? Wyglądają jak miś!” – powiedziała wesoło. Klara zapomniała o strachu i razem z panią Olą obserwowała pływające obłoki. „To nic trudnego, prawda?” – szepnęła instruktorka.

Kiedy Klara nabrała odwagi, przyszła pora na pierwsze ruchy płetwami. „Popychaj wodę delikatnie, tak jak ja. Raz, dwa, raz, dwa.” Klara próbowała i po chwili udało jej się przepłynąć kawałek. „Umiem! Umiem!” – pisnęła z radości. Pani Ola klasnęła: „Doskonale! Jesteś bardzo dzielna.”

Od tego dnia Klara co rano przychodziła na lekcje. Nauczyła się nurkować po kamyki na dnie stawu, a nawet robić fikołki w wodzie. Inne rybki chciały się z nią ścigać, a Klara już się nie bała. Wiedziała, że pani Ola jest zawsze blisko, by pomóc.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło nad stawem, Klara popłynęła do swojej muszelki. Była zmęczona, ale bardzo szczęśliwa. „Dziękuję, pani Olu. Dzięki tobie już się nie boję wody.” Instruktorka pomachała płetwą i powiedziała: „To ty jesteś odważna, Klaro. Pamiętaj, że strach mija, gdy próbujesz.”

Klara zamknęła oczy i słuchała plusku wody oraz śpiewu świerszczy. W myślach powtarzała: „Jestem małą, odważną rybką.” Nad stawem zapaliły się pierwsze gwiazdy, a woda cichutko kołysała jej muszelkę. Klara zasnęła spokojnie, czując w sercu radość i ciepło.