Bajka o indykach i tańczących liściach

— Bajka do czytania —

Na małym, zielonym podwórku, tuż obok starego dębu, mieszkał sobie indyk o imieniu Ignacy. Miał czerwone korale na szyi i pióra, które błyszczały jak srebrne monety w słońcu.

Każdego ranka Ignacy stawał na środku podwórka i próbował tańczyć tak, jak robiły to wróble. Wróble podskakiwały i ćwierkały, a Ignacy stawał na jednej nodze i przewracał się na bok. – Oj, nie idzie mi – wzdychał.

Pewnego dnia do Ignacego przyszedł stary kogut Bazyli. – Dlaczego tak się męczysz, Ignacy? – zapytał. – Chcę tańczyć jak wróble, ale ciągle upadam – odpowiedział indyk.

Bazyli uśmiechnął się i powiedział: – A może spróbujesz tańczyć po swojemu? Każdy ptak ma swój własny, wyjątkowy taniec. Popatrz na liście na dębie – one też tańczą, ale każdy inaczej.

Ignacy spojrzał w górę. Liście wirowały, kręciły się i opadały, każdy w swoim rytmie. – Rzeczywiście – szepnął. – Żaden liść nie tańczy tak samo.

Więc Ignacy zamknął oczy i zaczął poruszać się tak, jak czuł. Najpierw powoli kiwał głową, potem rozłożył skrzydła i zrobił kilka okrążeń. Jego pióra zaszeleściły jak jesienne liście.

Wróble przestały ćwierkać i patrzyły z podziwem. – Jaki piękny taniec! – zawołały. Ignacy uśmiechnął się i tańczył dalej, aż zrobiło się ciemno.

A gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Ignacy położył się na miękkiej trawie i zamknął oczy. Wiatr cicho nucił mu kołysankę, a on wiedział, że najważniejsze to być sobą. Dobranoc, Ignacy.