Bajka o harmonijce i małym niedźwiadku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie słońce przebijało się przez liście, mieszkał mały niedźwiadek o imieniu Tuliś. Tuliś uwielbiał słuchać śpiewu ptaków i szumu drzew, ale najbardziej na świecie chciał sam tworzyć muzykę.

Pewnego dnia, spacerując wśród mchu, Tuliś znalazł coś błyszczącego. To była mała, srebrna harmonijka. Nigdy wcześniej jej nie widział! Ostrożnie podniósł ją i przyłożył do pyszczka.

Zaczął dmuchać, ale z harmonijki wydobył się tylko dziwny, piskliwy dźwięk. Tuliś zmartwił się. „Chyba nie umiem grać” – pomyślał smutno. Usiadł na kamieniu i spuścił nos.

Nagle obok pojawiła się mądra sowa Zosia. „Nie martw się, mały” – powiedziała łagodnie. „Muzyka nie musi być idealna. Ważne, żeby płynęła z serca. Spróbuj jeszcze raz, ale tym razem nie myśl o tym, jak brzmi – po prostu się baw.”

Tuliś zamknął oczy, wziął głęboki oddech i dmuchnął w harmonijkę. Tym razem z instrumentu popłynęła miła, kołysząca melodia – jakby wiatr grał na liściach. Mały niedźwiadek uśmiechnął się od ucha do ucha.

Zaczął grać coraz śmielej. Dołączyły do niego ptaki, a wiewiórki zaczęły tańczyć wokół drzewa. Las wypełnił się radosną muzyką, a Tuliś poczuł, że to najpiękniejszy dzień w jego życiu.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzont, Tuliś wrócił do swojej jaskini. Położył harmonijkę obok poduszki i ziewnął. Czuł się szczęśliwy – nie dlatego, że grał doskonale, ale dlatego, że sprawiło mu to radość.

„Dobranoc, harmonijko” – szepnął Tuliś, a gwiazdy na niebie zaczęły mrugać w rytm jego ostatniej melodii. Sen przyszedł cicho, otulając go ciepłym kocykiem ciszy.