Bajka o ksylofonie, który chciał grać w deszczu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym pokoju, na półce obok okna, mieszkał sobie mały ksylofon. Miał siedem kolorowych płytek: czerwoną, pomarańczową, żółtą, zieloną, niebieską, granatową i fioletową. Każda płytka wydawała inny dźwięk, a ksylofon uwielbiał grać wesołe melodie.

Pewnego dnia za oknem zaczęło padać. Krople deszczu stukały w szybę: kap, kap, kap. Ksylofon spojrzał w górę i pomyślał: „Jak pięknie grają krople! Chciałbym zagrać razem z nimi.”

Ksylofon westchnął cichutko. „Ale ja nie mogę wyjść na deszcz, bo zmoknę i zardzewieję.” Usiadł smutny na półce i patrzył, jak krople tańczą na szybie.

Nagle do pokoju weszła mała Zosia. Zobaczyła smutny ksylofon i zapytała: „Dlaczego jesteś taki cichy?” Ksylofon odpowiedział: „Chciałbym grać z deszczem, ale boję się zmoknąć.”

Zosia uśmiechnęła się i powiedziała: „Mam pomysł! Postawię cię na parapecie, ale pod daszkiem. Krople będą padać obok, a ty zagrasz swoją melodię.” Ksylofon ucieszył się i zgodził.

Zosia ostrożnie przeniosła ksylofon na parapet. Deszcz kapał wesoło: kap, kap, kap, a ksylofon zaczął grać: ding, ding, dong. Razem stworzyli piękną, radosną muzykę.

Kiedy deszcz przestał padać, na niebie pojawiła się tęcza. Ksylofon spojrzał na swoje kolorowe płytki i zobaczył, że są takie same jak kolory tęczy. „Jesteśmy do siebie podobni!” – zawołał szczęśliwy.

Zosia wzięła ksylofon z powrotem na półkę, a on, zmęczony ale szczęśliwy, zamknął swoje dźwiękowe oczka. W pokoju zapanowała cisza, a przez okno wpadały pierwsze gwiazdy. Dobranoc, mały ksylofonie, dobranoc.