Bajka o gwiazdach na niebie

— Bajka do czytania —

Zajączek Filip mieszkał w małym domku na skraju lasu. Każdej nocy, gdy mama gasiła światło, w pokoju robiło się ciemno. Filip leżał w łóżeczku i zaciskał oczy, ale potem znów je otwierał. Bał się, że w ciemności może być coś pod łóżkiem.

– Dlaczego nie śpisz, Filipie? – zapytała cichutko sowa Zuzia, która przyleciała do okna. – Boję się ciemności – odpowiedział zajączek. – Jest taka czarna i pusta.

– Popatrz w górę – powiedziała sowa i wskazała skrzydłem niebo. – Niebo wcale nie jest puste. Widzisz te małe światełka? To gwiazdy. Każda z nich mówi ci dobranoc.

Filip wyjrzał przez okno. Na niebie świeciło mnóstwo gwiazd. Jedne były duże, inne małe, a niektóre mrugały wesoło. – Naprawdę mówią dobranoc? – zapytał zdziwiony. – Tak – odparła sowa. – Policz je, a zobaczysz, że każda jest przyjacielem.

Zajączek zaczął liczyć: jedna, dwa, trzy… Dziesiąta gwiazda mrugała najmocniej. – Cześć, dziesiąta gwiazdo – szepnął Filip. Zrobiło mu się cieplej na sercu. Ciemność nie wydawała się już taka straszna.

– A teraz zamknij oczy – poradziła sowa. – Wyobraź sobie, że każda gwiazda to mała latarenka nad twoim łóżkiem. Świecą, żebyś czuł się bezpiecznie.

Filip posłuchał. Zamknął oczy i wyobraził sobie gwiazdy unoszące się nad nim. Były ciepłe i spokojne. Wkrótce przestał myśleć o ciemności.

Ostatnia gwiazda na niebie szepnęła: – Dobranoc, Filipie. I zajączek zapadł w głęboki sen. Gwiazdy świeciły cichutko, a w pokoju zapanowała cisza.