Bajka o miękkich łapkach

— Bajka do czytania —

Mała Zosia miała trzy lata i bardzo lubiła swojego kota Mruczka. Mruczek był bury, puszysty i miał zielone oczy, które błyszczały w słońcu.

Pewnego dnia Zosia chciała pogłaskać Mruczka, ale zrobiła to bardzo szybko i mocno. Mruczek zamrugał i schował się pod kanapą.

Zosia posmutniała. Podeszła do mamy i zapytała: „Mamo, dlaczego Mruczek uciekł?” Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Może trzeba go pogłaskać zupełnie inaczej?”

Mama wzięła Zosię na kolana i pokazała jej, jak wyciągać dłoń powoli, jak paluszki stają się miękkie jak piórka. „Zobacz” – szepnęła mama – „kot lubi, gdy jesteśmy delikatni.”

Zosia spróbowała. Wyciągnęła rączkę i bardzo, bardzo wolno pogłaskała Mruczka po głowie. Mruczek przymknął oczy i zaczął głośno mruczeć. Bzyczące dźwięki napełniły pokój ciepłem.

„Mruczy, bo mu dobrze!” – zawołała Zosia z radością. Od tej chwili każdego dnia przytulała kotka i głaskała go delikatnie. Mruczek siadał obok niej, gdy jadła obiad i gdy kładła się spać.

Któregoś wieczoru, gdy Zosia otuliła się kołdrą, Mruczek wskoczył na łóżko, położył się obok i zamruczał cichutko. Zosia zamknęła oczy i poczuła, jak spokój rozchodzi się po całym ciele.

„Dobranoc, Mruczku” – wyszeptała. A gwiazdy za oknem błyszczały jak kocie oczy, życząc im słodkich snów.