Brachiozaur i nocne niebo

— Bajka do czytania —

Mały brachiozaur Borys mieszkał w zielonej dolinie pełnej paproci i miękkiego mchu. Każdej nocy spoglądał w niebo i zachwycał się migoczącymi gwiazdami. Ale tej nocy nie mógł zasnąć.

– Mamo, chcę dotknąć tej najjaśniejszej gwiazdy – powiedział Borys, wyciągając swoją długą szyję. Mama uśmiechnęła się: – Gwiazdy są bardzo daleko, kochanie.

Borys nie dawał za wygraną. Poszedł na wysokie wzgórze i stanął na palcach. – Prawie! – zawołał. Ale gwiazda nadal była poza zasięgiem.

Wtedy przyleciał mały pterodaktyl Pikuś. – Może nie musisz jej dotykać – powiedział. – Popatrz, jak pięknie mrugają wszystkie razem.

Borys spojrzał w górę z innej strony. Zobaczył całe morze gwiazd. Wyglądały jak maleńkie światełka na aksamitnym niebie. Zrobiło mu się ciepło na sercu.

Mama położyła swoją wielką głowę obok niego. – Czasami najpiękniejsze rzeczy są właśnie takie – dalekie i tajemnicze. Wtedy możemy je podziwiać bez końca.

Borys westchnął i zamknął oczy. Gwiazdy wciąż migotały nad nim. Był zmęczony i szczęśliwy. Wkrótce zasnął, a sen niósł go pośród gwiazd. Dobranoc, mały brachiozaurze.