Franklin i spokojny wieczór

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał mały żółwik o imieniu Franklin. Franklin miał okrągłą skorupkę w kolorze liści i cztery małe łapki, które poruszały się bardzo powoli. Każdego dnia Franklin bawił się z przyjaciółmi: zajączkiem Skoczkiem, wiewiórką Rudą i ptaszkiem Ćwirkiem.

Pewnego popołudnia Skoczek zaproponował wyścig. "Kto pierwszy dobiegnie do wielkiego dębu?" – zawołał. Franklin westchnął. Wiedział, że nie jest szybki. Ale bardzo chciał spróbować, więc ruszył za przyjaciółmi, stawiając małe, ostrożne kroki.

Skoczek pomknął jak strzała, Ruda skakała po gałęziach, a Ćwirek frunął nad nimi. Franklin szybko został daleko z tyłu. Zatrzymał się, zmęczony, i usiadł na miękkim mchu. "Nie dam rady" – pomyślał smutno.

Nagle zauważył coś pięknego: mały chrząszcz o złotych skrzydłach spacerował po listku, a krople rosy mieniły się w słońcu. Potem zobaczył, jak promienie słońca przebijają się przez liście, tworząc na ziemi kolorowe plamki. "Ale tu ładnie" – szepnął Franklin i uśmiechnął się.

Kiedy w końcu dotarł do dębu, przyjaciele już dawno tam byli. "Gdzieś ty był?" – zapytała Ruda. Franklin opowiedział im o złotym chrząszczu i kolorowych plamkach. "My nic nie widzieliśmy" – powiedział Ćwirek. "Biegliśmy tak szybko, że nie mieliśmy czasu patrzeć."

Wtedy z pobliskiej gałęzi odezwała się mądra sowa Zosia: "Każdy ma swoje tempo, Franklin. Ty widzisz rzeczy, które inni przegapiają. To twój dar." Franklin uśmiechnął się. Nie musiał być szybki. Mógł być po prostu sobą – i to było wspaniałe.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Franklin leżał na swoim ulubionym kamieniu. Patrzył w górę i liczył gwiazdy. "Dobranoc, gwiazdy" – szepnął. Powoli, spokojnie zamknął oczy. Jego skorupka była ciepła, a serduszko pełne radości. Zapadł w głęboki, cichy sen.