Bajka o faworkach, które frunęły do nieba

— Bajka do czytania —

W małej kuchni pachniało wanilią i masłem. Zosia patrzyła, jak mama rozwałkowuje ciasto na cieniutkie płatki. – To będą faworki – powiedziała mama i uśmiechnęła się tajemniczo.

– Faworki! – klasnęła Zosia. – Lubię, jak chrupią! Mama szybko kroiła ciasto w paski, a potem przewlekała je przez palce, tworząc śliczne kokardki. – Jeszcze chwilę, muszą się usmażyć – szepnęła mama, a na patelni zatańczyły złote wstążki.

Zosia przysunęła krzesełko i patrzyła, jak faworki rosną, pękają i robią się chrupiące. – Czy mogę już? – pytała co chwila. – Jeszcze muszą ostygnąć – odpowiadała mama. – Gorące nie smakują najlepiej.

Zosia westchnęła. Ale nagle jedna kokardka frunęła w powietrze! – Patrz, mamo! Faworek leci! – zawołała. A to był tylko podmuch wiatru z otwartego okna. Wszystkie faworki na talerzu zakołysały się jak małe motyle.

Mama położyła rękę na ramieniu Zosi. – Wiesz, faworki są jak chwile radości – trzeba im dać czas, żeby stały się lekkie i słodkie. Zosia skinęła głową i usiadła grzecznie, obserwując, jak faworki powoli stygną.

Wreszcie mama podała jej jeden. Zosia ugryzła kawałek – chrup! – i poczuła, jak słodki pyłek z cukru pudru łaskocze ją w nos. – Mniam! – powiedziała z pełnymi ustami. – Czekanie było tego warte!

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Zosia leżała w łóżku. Przymknęła oczy i zobaczyła złote faworki tańczące w blasku księżyca. – Dobranoc, faworki – szepnęła i zasnęła z uśmiechem.

A w kuchni, na talerzu, ostatni faworek cichutko frunął w stronę okna, jakby chciał dolecieć do gwiazd. Wszystko było spokojne, ciepłe i dobre.