Króliczek Tofik i marchewkowa niespodzianka

— Bajka do czytania —

Na zielonej farmie, gdzie słońce budziło się wśród kwiatów i ptasich piosenek, mieszkał mały króliczek o imieniu Tofik. Miał miękkie, białe futerko i uszy, które zawsze sterczały radośnie do góry. Każdego ranka Tofik biegał po łące, wąchając stokrotki i przyglądając się pracy innych zwierząt.

Pewnego dnia Tofik znalazł pod wielkim krzakiem coś niesamowitego – ogromną, pomarańczową marchewkę, dłuższą od jego ogonka! „Ale skarb!” – zawołał i od razu pomyślał, że zje ją na śniadanie, obiad i kolację. Schował marchewkę w swojej kryjówce pod płotem.

Po chwili przybiegła do niego kózka Milusia. „Tofiku, widziałam, że znalazłeś coś pysznego. Podzielisz się?” – zapytała grzecznie. Tofik spuścił uszy i powiedział: „To tylko moja marchewka!” – i szybko odwrócił się plecami.

Potem przyszedł kurczaczek Koko. „Czy mogę skubnąć kawałeczek? Jestem bardzo głodny” – poprosił cienkim głosikiem. Tofik zatupał łapką: „Nie, nie! To moje!” – i schował marchewkę jeszcze głębiej.

Kiedy zapadło popołudnie, Tofik siedział sam w kąciku. Marchewka pachniała ziemią i słońcem, ale jakoś nie cieszyła go tak jak rano. Nagle zobaczył, że Milusia i Koko bawią się wesoło na łące, a obok nich leży koszyczek pełen drobnych jabłuszek i listków koniczyny. „Zobacz, Tofiku, to dla ciebie!” – zawołali. „Zebraliśmy dla wszystkich, bo lubimy się dzielić”.

Tofikowi zrobiło się ciepło w serduszku. Wyjął swoją wielką marchewkę i podszedł do przyjaciół. „Ja też chcę się dzielić” – powiedział cicho i rozkroił marchewkę na trzy części. Milusia, Koko i Tofik usiedli w kręgu i jedli, uśmiechając się do siebie. Marchewka smakowała najlepiej na świecie.

Gdy nadszedł wieczór, na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Tofik wrócił do swojego legowiska w stogu siana. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Przymknął oczy i szepnął: „Dobrze jest dzielić się z przyjaciółmi”. Wokół panowała cisza, a księżyc delikatnie oświetlał farmę.

Księżycowa poświata tańczyła na mokrej trawie, a wiatr niósł zapach siana i snu. Tofik przytulił się do miękkiego kocyka, a w jego główce kołysały się marzenia o jutrzejszej zabawie. I tak, wśród szeptu traw i śpiewu świerszczy, króliczek zasnął spokojnie. Dobranoc, mały Tofiku. Dobranoc, farmo.