Króliczek i marchewkowa niespodzianka

— Bajka do czytania —

Na małej, zielonej farmie mieszkał króliczek o imieniu Piotruś. Miał długie, różowe uszy i mięciutkie, białe futerko. Najbardziej na świecie kochał marchewki – chrupiące, pomarańczowe i słodkie. Każdego ranka skakał po łące, wypatrując nowych smakołyków.

Pewnego dnia, gdy słońce grzało mocno, Piotruś schował się w cieniu starej stodoły. Nagle zobaczył coś błyszczącego za drewnianymi skrzyniami. Podbiegł i znalazł wielki kosz pełen marchewek! „Ojej, jaki skarb!” – zawołał uradowany. Jego serduszko biło z radości.

Piotruś pomyślał, że te marchewki są tylko dla niego. Zanosił je do swojej norki i chował głęboko, żeby nikt nie znalazł. Był bardzo dumny i już planował, jak zje wszystkie po kolei. Ale po chwili usłyszał smutne muczenie dochodzące z zagrody.

To była krowa Mela. Stała przy pustym żłobie i spoglądała smutno. „Biedna Melo, nie ma co jeść” – pomyślał Piotruś. Potem zobaczył głodne owce, które cicho beczały, i kaczkę Kacpra, który szukał ziarenek w kurzu. Wszyscy byli smutni.

Piotruś zastanowił się: „Czy naprawdę potrzebuję tyle marchewek?” Wyjął jedną, dużą i chrupiącą, i podbiegł do Meli. „Melo, weź tę marchewkę” – powiedział. Krowa uśmiechnęła się i zjadła ją z apetytem. Potem dał marchewki owcom i kaczce. Wszyscy byli szczęśliwi.

Resztę marchewek Piotruś postawił na środku podwórka. „Bierzcie, ile chcecie!” – zawołał. Zwierzęta otoczyły kosz, a po chwili na farmie zrobiło się wesoło: muczenie, beczenie i kwakanie mieszały się ze śmiechem. Piotruś patrzył na to i czuł ciepło w brzuszku.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Piotruś położył się w swojej miękkiej norce. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Zamknął oczy i pomyślał o uśmiechach przyjaciół. „Dzielenie się jest takie fajne” – szepnął do siebie.

Księżyc świecił nad farmą, a gwiazdy migotały jak małe iskierki. Wiatr cicho szeleścił w trawie. Piotruś ziewnął, przytulił się do swojego pluszowego ogonka i zasnął spokojnie. Dobranoc, króliczku – szumiała noc.