Dźwiękowiec i mała Kaja

— Bajka do czytania —

Kaja była małą dziewczynką, która bardzo lubiła dzień, ale nie lubiła wieczoru. Bo wieczorem w jej pokoju robiło się cicho, a ta cisza była jakaś niespokojna. „Mamo, dlaczego jest tak cicho?” – pytała Kaja, tuląc misia.

Mama pogłaskała Kai po włosach. „To nie jest prawdziwa cisza, kochanie. Gdzieś na świecie są dźwięki, których nie słyszymy. Są one jak małe skarby”. Kaja zaciekawiła się: „Kto zbiera te skarby?”. Mama uśmiechnęła się tajemniczo.

Następnego dnia poszły do parku. Na ławeczce siedział pan w słuchawkach, trzymając dziwny mikrofon. „To pan dźwiękowiec” – szepnęła mama. Kaja podeszła bliżej. Pan uśmiechnął się i zdjął słuchawki. „Cześć, nazywam się Wojtek. Słyszę rzeczy, których inni nie słyszą”.

„A co pan słyszy?” – zapytała Kaja. Pan Wojtek zamknął oczy. „Słyszę, jak wiatr delikatnie porusza liśćmi. Słyszę, jak sikorka śpiewa swoją piosenkę. Nawet słyszę, jak mrówka idzie po korze – ale to już bardzo cichy dźwięk”. Kaja słuchała z zachwytem.

Pan Wojtek wyjął z plecaka małe urządzenie. „To rejestrator. Mogę nagrać wszystkie miłe dźwięki, a potem odtworzyć je w domu. Chcesz posłuchać?” Kaja przytaknęła. Nagrał śpiew ptaków, szum drzew i kapanie kropli z liścia. Dźwięki były ciepłe i spokojne.

„A kiedy puszczasz te dźwięki w nocy, ludzie lepiej śpią?” – spytała Kaja. Pan Wojtek kiwnął głową. „Tak, pomagają się wyciszyć. Są jak kołysanka dla uszu. Możesz zabrać to nagranie do domu”. Podał Kai małą płytkę. Dziewczynka podziękowała i schowała ją do kieszeni.

Wieczorem Kaja położyła się do łóżka. Mama włożyła płytkę do odtwarzacza. Z głośników popłynęły dźwięki parku: delikatny świergot ptaków, szelest liści i od czasu do czasu ciche krople. Kaja zamknęła oczy i poczuła, że pokój wypełnia miły spokój.

„Mamo, teraz cisza nie jest samotna” – szepnęła Kaja. „Są w niej ptaki i drzewa”. Mama cmoknęła ją w czoło i zgasiła światło. Dźwięki otuliły Kai jak miękki kocyk. Dziewczynka ziewnęła szeroko, a jej oddech stał się równy i spokojny.

Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Księżyc świecił przez okno, a dźwięki parku cichutko grały dalej. Kaja uśmiechnęła się przez sen i zasnęła tak głęboko, jak jeszcze nigdy. Dobranoc, mała Kaju. Dobranoc, wszystkie dźwięki nocy.