Jak braciszek nauczył się uśmiechać

— Bajka do czytania —

W przytulnym domku, gdzie na parapecie stał miodek w glinianym garnuszku, mieszkał mały Miś Tuliś. Miał on miękkie, brązowe futerko i wielkie, ciekawskie oczka. Ostatnio w domu pojawił się ktoś nowy – malutki braciszek, który tylko spał, jadł i czasami płakał.

Tuliś patrzył na dzidziusia leżącego w kołysce. Na początku był bardzo ciekawy – dotknął jego paluszka, który okazał się malusieńki i delikatny jak listek. Ale po kilku dniach zrobiło mu się smutno. Mama i tata ciągle byli zajęci braciszkiem, a Tuliś czuł się jakby schował się za wielką zasłoną.

Pewnego popołudnia Tuliś usiadł pod stołem i westchnął. „Czy on jest ważniejszy ode mnie?” – pomyślał. Wtedy mały braciszek zaczął cicho marudzić. Mama była w kuchni, a tata w ogrodzie. Tuliś wstał, podszedł do kołyski i zobaczył, że dzidziuś wyciąga do niego rączkę.

„Cześć” – szepnął Tuliś i delikatnie włożył swoją łapkę w małą dłoń braciszka. Paluszki dzidziusia zacisnęły się mocno, a na jego buzi pojawił się pierwszy malutki uśmiech. To było jak promyk słońca w pochmurny dzień. Tuliś poczuł, że w brzuszku robi mu się ciepło.

Od tego dnia Tuliś codziennie siadał obok kołyski i pokazywał braciszkowi swoje zabawki: drewnianego ptaszka, kolorowe klocki i pluszowego zajączka. Opowiadał mu o pszczołach, które brzęczą w ogrodzie, i o tym, jak pada deszcz – kap, kap, kap.

Z czasem dzidziuś nauczył się odwracać główkę, gdy słyszał głos Tulisi. A kiedy mama mówiła: „Zobacz, braciszek patrzy na ciebie”, Tuliś czuł się dumny jak prawdziwy starszy miś. Zrozumiał, że bycie starszym bratem to nie strata, ale wielki skarb.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Tuliś położył się spać. Obok niego, w kołysce, spokojnie oddychał mały braciszek. Tuliś uśmiechnął się do ciemności i wyszeptał: „Dobranoc, dzidziusiu”. A potem zamknął oczy i zasnął, słysząc cichy szelest liści za oknem.