Krzaczek i jego wielki sen

— Bajka do czytania —

W środku starego lasu, gdzie mech jest miękki jak poduszka, a liście szumią cichą kołysankę, rosło sobie małe drzewko o imieniu Krzaczek. Było jeszcze malutkie, sięgało zaledwie do kolan wiewiórki, ale bardzo chciało być wielkie jak jego przyjaciele – dęby i sosny.

Krzaczek spoglądał w górę na gałęzie sosen, które tańczyły z wiatrem. – Ja też tak chcę – szeptał do siebie. Próbował wyciągnąć swoje małe listki jak najwyżej, ale jego pień był jeszcze cieniutki i giętki.

Pewnego dnia do Krzaczka przyszedł Wietrzyk. – Dlaczego się smucisz, małe drzewko? – zapytał ciepło. – Bo jestem za niski – odpowiedział Krzaczek. – Chcę być wysoki i silny, jak te wielkie drzewa. Wietrzyk uśmiechnął się i musnął jego listki. – Poczekaj, wszystko przyjdzie w swoim czasie.

Nagle zza pnia wyjrzała wiewiórka Ruda. Miała w łapkach mały żołędź. – Popatrz – powiedziała. – Ten żołędź jest malutki, ale gdy go zakopiemy i podlejemy, wyrośnie z niego wielki dąb. Najpierw muszą urosnąć korzenie, zanim zobaczysz liście. Krzaczek spojrzał na żołędź i zrozumiał, że każdy zaczyna od małych rzeczy.

Wietrzyk zatańczył wokół Krzaczka, a jego listki zaszumiały radośnie. – Nie musisz się spieszyć – szepnął wiatr. – Twoje korzenie rosną głęboko w ziemi, a ja codziennie będę cię głaskał. Każdego dnia staniesz się odrobinę wyższy. Krzaczek poczuł, jak jego małe korzenie łaskoczą ziemia – było mu miło i spokojnie.

Gdy słońce zaczęło chować się za chmury, a las wypełnił się błękitnym zmierzchem, Krzaczek patrzył na gwiazdy pojawiające się na niebie. Już nie chciał być wielki od razu. Czuł, że rośnie w swoim tempie, a to wystarczy. Zamknął swoje listki i ziewnął cichutko.

Wiewiórka Ruda przyniosła mu kroplę rosy do picia, a Wietrzyk utulił go do snu. – Dobranoc, mały Krzaczku – szepnęły razem. – Śpij cicho, a jutro znów urosniesz odrobinę. Krzaczek uśmiechnął się w myślach i zapadł w głęboki, spokojny sen, wsłuchany w szum liści i sypiące się z nieba gwiazdy.