Bajka o drzewach, które śpiewały

— Bajka do czytania —

W pewnym lesie, gdzie słońce malowało złote plamy na mchu, mieszkała mała Zosia. Każdego ranka biegła do swoich przyjaciół – starych, wysokich drzew.

Drzewa stały cicho, ale Zosia wiedziała, że one rozmawiają. – Szszsz – szeleściły liście brzozy. – Szum, szum – odpowiadał dąb. Zosia przykładała ucho do kory i słuchała.

Pewnego dnia spytała: – Drzewa, czy wy umiecie śpiewać? Brzoza pochyliła gałęzie, a dąb zaszumiał głośniej. Zosia zamknęła oczy i usłyszała melodię – cichą, jak szum wiatru.

– To wasza piosenka! – ucieszyła się. Od tego czasu Zosia codziennie przychodziła słuchać. Nauczyła się, że drzewa śpiewają różnie: sosna nisko, a wierzba wysoko.

Pewnego wieczoru księżyc świecił srebrzyście. Zosia usiadła pod dębem i szepnęła: – Zaśpiewajcie mi dobranoc. Drzewa zaszumiały najciszej jak umiały, a Zosia poczuła, że kora jest ciepła i miła.

Od tej pory każdej nocy drzewa śpiewały jej kołysankę. Zosia zasypiała spokojnie, wiedząc, że las czuwa nad jej snem.

A kiedy już zamknęła oczy, gwiazdy nad lasem migotały jak iskierki, a drzewa szeptały: – Dobranoc, mała przyjaciółko.