Bajka o triceratopsie Tupciu

— Bajka do czytania —

Mały triceratops Tupcio mieszkał w zielonej dolinie pełnej paproci i słonecznych kamieni. Miał trzy rogi na głowie – dwa długie nad oczami i jeden mały na nosie. Lubił biegać po łące i podskakiwać, ale czasem czuł się inny niż przyjaciele.

Pewnego dnia Tupcio spotkał Stegosaura Stasia, który miał na grzbiecie wielkie płyty. „Jakie ty masz dziwne rogi!” – zawołał Staś. Tupcio spuścił głowę i poczuł się smutny. „Moje rogi są za duże” – pomyślał.

Potem przybiegł Pterodaktyl Pikuś. „Fruwam wysoko, a ty tylko tupiesz po ziemi!” – zaśmiał się. Tupcio westchnął. „Wszyscy umieją coś fajnego, a ja?” – szepnął do siebie.

Wieczorem Tupcio poszedł do mamy. „Mamo, dlaczego mam takie wielkie rogi?” – zapytał. Mama uśmiechnęła się ciepło. „Twoje rogi są po to, żebyś mógł pomagać innym. Zobaczysz!”

Następnego dnia Staś utknął między skałami. Wszyscy próbowali go wyciągnąć, ale nikt nie mógł. Wtedy Tupcio podszedł i ostrożnie wsunął swoje rogi pod kamień. Pchnął mocno i skała się odsunęła!

„Udało się!” – krzyknął Pikuś. Staś podskoczył z radości. „Dziękuję, Tupciu! Twoje rogi są super!” Tupcio poczuł dumę. Mama miała rację – jego rogi były wyjątkowe.

Od tego dnia wszyscy bawili się razem. Tupcio wiedział, że każdy ma coś, co czyni go szczególnym. A jego trzy rogi stały się symbolem przyjaźni i pomocy.

Kiedy zapadł zmrok, Tupcio położył się na miękkim mchu. Patrzył w niebo pełne gwiazd i myślał o dzisiejszym dniu. „Jestem szczęśliwy” – szepnął i zamknął oczy. Wokół zapanowała cisza, a gwiazdy cicho migotały nad śpiącą doliną.