Bajka o małym ankylozaurze Kamyku

— Bajka do czytania —

W ciepłej, słonecznej krainie dinozaurów mieszkał mały ankylozaur o imieniu Kamyk. Miał twardą skorupę jak kamień i ogon zakończony solidną buławą z kolcami. Kamyk był bardzo dobrym dinozaurkiem, ale czasami martwił się, że jego ogon może kogoś zranić.

Pewnego dnia Kamyk poszedł na spacer po miękkiej, zielonej łące. Nagle usłyszał cichy płacz. To mały triceratops, Reksio, zapłakał, bo jego ulubiona zabawka – kolorowa piłka – utknęła wysoko na gałęzi drzewa.

Kamyk podszedł do niego i powiedział: „Nie martw się, Reksiu, może ja pomogę?”. Spojrzał na drzewo, a potem na swój silny ogon. Delikatnie machnął ogonem i strącił piłkę, która spadła prosto w trawę. Reksio ucieszył się i podziękował.

Kamyk szedł dalej, gdy zobaczył małego pterozaura, Lotka, który próbował przynieść mamie liście do gniazda, ale były za ciężkie. Kamyk położył liście na swojej twardej skorupie i pomógł Lotkowi zanieść je do gniazda wysoko na skale.

Potem spotkał małego brachiozaura, Długosza, który nie mógł dosięgnąć swoich ulubionych soczystych liści na wysokim drzewie. Kamyk stanął pod drzewem, a Długosz mógł oprzeć się o jego pancerz i sięgnąć po liście. Wszyscy byli wdzięczni.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Kamyk poczuł się zmęczony i szczęśliwy. Zrozumiał, że jego twarda skorupa i ogon nie są niczym złym. Mogą pomagać przyjaciołom i sprawiać radość. Wrócił do swojej mamy, która czekała na niego w ich jaskini.

Mama przytuliła Kamyka i powiedziała: „Jesteś wspaniałym dinozaurem, kochanie. Twoja siła jest darem, a ty używasz jej z dobrocią.” Kamyk ziewnął, położył się na miękkim posłaniu z liści, a przez otwór w jaskini widać było pierwszą gwiazdkę. Zamknął oczy, słuchając szumu wiatru, i zasnął spokojnie.