Bajka o Spinoziu, który szukał cienia

— Bajka do czytania —

Mały spinozaur o imieniu Szpinozio miał duży żagiel na grzbiecie. Kiedy świeciło słoneczko, żagiel robił się cieplutki, a Szpinozio czuł, że za bardzo mu gorąco.

Szpinozio stroszył swój żagiel i mówił: „Ale jestem zmęczony! Chcę znaleźć cień, żeby odpocząć”. Pobiegł w stronę wielkiego liścia paproci, ale liść był mały i nie dawał cienia.

Spotkał małego triceratopsa Trocinka. „Gdzie znajdę cień?” zapytał Szpinozio. Trocinek wzruszył ramionami: „Nie wiem, ale mogę szukać z tobą”. Ruszyli razem przez łąkę.

Po drodze zobaczyli diplodoka Długosza, który pasł się na wysokich trawach. „Czy wiecie, gdzie jest cień?” zapytał Szpinozio. Długosz wskazał ogonem na pagórek: „Tam jest wielki głaz, pod którym odpoczywam.”

Pobiegli we trójkę. Pod głazem było chłodno i przyjemnie. Szpinozio położył się na miękkim mchu. Żagiel przestał go grzać. „Ale miło” – westchnął.

Trocinek i Długosz usiedli obok. Słońce chyliło się ku zachodowi. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. „Czas wracać do domów” – powiedział Trocinek. Każdy poszedł w swoją stronę, ale obiecali spotkać się następnego dnia.

Szpinozio wrócił do swojej jaskini, zwinął się w kłębek i popatrzył przez otwór na gwiazdy. Jedna gwiazda błysnęła mu znajomo – jakby to był mały liść paproci. „Dobranoc, gwiazdo” – szepnął.

Zamknął oczy. Żagiel spokojnie opadł. Wokół panowała cisza, tylko wiatr szumiał między drzewami. Szpinozio zasnął, śniąc o cieniu i przyjaciołach.