Bajka o pterodaktylu, który bał się wysokości

— Bajka do czytania —

Mały pterodaktyl o imieniu Pikuś mieszkał w wielkim gnieździe na skraju zielonej doliny. Jego skrzydła były miękkie i puszyste, ale Pikuś bał się latać wysoko. Wolał skakać po niskich gałęziach i zbierać jagody tuż nad ziemią.

Pewnego dnia mama pterodaktyl powiedziała: „Pikusia, czas nauczyć się latać wysoko, jak inne pterodaktyle”. Pikuś spuścił główkę i szepnął: „Ale ja boję się, że spadnę”. Mama uśmiechnęła się ciepło i pogłaskała go po piórkach.

Następnego dnia Pikuś spotkał małego triceratopsa o imieniu Tadek. Tadek zapytał: „Dlaczego nie latasz wysoko?”. Pikuś odpowiedział: „Bo się boję”. Tadek powiedział: „Ja też się boję swoich rogów, ale ćwiczę codziennie. Może poćwiczymy razem?”.

Pikuś zgodził się i razem zaczęli ćwiczyć. Tadek uczył się celować rogami w liście, a Pikuś próbował wzbić się wyżej. Najpierw tylko na wysokość krzaka, potem na wysokość małego drzewa. Z każdym dniem Pikuś był odważniejszy.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło na różowo, Pikuś postanowił spróbować polecieć na sam szczyt wysokiego wzgórza. Rozłożył skrzydła, zamknął oczy i… poleciał! Wiatr niósł go lekko, a Pikuś poczuł, jakby tańczył w powietrzu.

Gdy dotarł na szczyt, zobaczył całą dolinę pełną zielonych drzew i błękitnych jezior. Było tak pięknie, że Pikuś zapomniał o strachu. Usiadł na miękkiej trawie i patrzył, jak gwiazdy zaczynają migotać na niebie.

Mama przyleciała do niego i przytuliła go skrzydłem. „Widzisz, synku, każdy ma swoje lęki, ale ważne, żeby próbować. Jesteś bardzo dzielny”. Pikuś uśmiechnął się i wtulił w mamę, czując się bezpiecznie i szczęśliwie.

Tej nocy Pikuś spał spokojnie, a nad nim świeciły gwiazdy. Wiatr cicho szeptał kołysankę, a mały pterodaktyl śnił o lataniu wysoko, nad kolorową doliną. Dobranoc, Pikusia, dobranoc, mały odkrywco.