Bajka o Plezjozaurze, który szukał ciszy

— Bajka do czytania —

W wielkim, błękitnym oceanie, gdzie wodorosty tańczyły z prądem, mieszkał mały Plezjozaur o imieniu Płetwek. Miał długą szyję, cztery płetwy i ogromne, ciekawe oczy. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za fale, Płetwek szukał miejsca, gdzie mógłby usłyszeć ciszę.

Pewnego dnia Płetwek popłynął do rafy koralowej. Tam rybki klowny piszczały wesoło, a krewetki stukały szczypcami. „Za głośno!” – westchnął Plezjozaur i popłynął dalej.

Następnie odwiedził starą, ciemną grotę. W grocie krople wody kapały: kap, kap, kap. „To nie jest cisza, to kapiące echo” – pomyślał Płetwek i odpłynął.

W końcu spotkał meduzę Leniuchę, która unosiła się w wodzie jak chmurka. „Szukam ciszy” – powiedział Płetwek. Meduza uśmiechnęła się i szepnęła: „Zamknij oczy i słuchaj swojego oddechu. Bąbelki, które robisz, to twoja własna muzyka.”

Plezjozaur zamknął oczy. Usłyszał swoje płetwy delikatnie poruszające wodę i małe bąbelki uciekające z nozdrzy. „To jest cisza” – szepnął z uśmiechem.

Od tego dnia Płetwek nie szukał już ciszy na zewnątrz. Wiedział, że spokój mieszka w jego sercu, a gdy zamyka oczy, świat staje się cichy i miękki jak morska trawa.

Teraz, gdy nadchodzi pora snu, Płetwek kładzie się na piasku, patrzy w gwiazdy odbite w wodzie i słucha swojego oddechu. Bąbelki wznoszą się do góry, a on zasypia spokojnie, otulony błękitem oceanu.