Bajka o małym kompsognacie i wielkiej przyjaźni

— Bajka do czytania —

W wielkim, zielonym lesie, gdzie między paprociami tańczyły promienie słońca, mieszkał mały dinozaur o imieniu Kopeć. Był to kompsognat – malutki, zwinny i bardzo ciekawski. Kopeć miał długi ogon, który merdał radośnie, gdy był szczęśliwy, i cienkie nóżki, które tupały wesoło po miękkim mchu.

Pewnego dnia Kopeć usłyszał głośne tupanie. Zza wielkiego głazu wyłonił się ogromny diplodok imieniem Długi. Długi miał szyję sięgającą chmur i nogi grube jak pnie drzew. 'Jesteś taki malutki!' – zaśmiał się Długi, patrząc z góry na Kopcia. Kopeć poczuł się smutny, bo myślał, że nikt nie chce się z nim bawić.

Kopeć pobiegł dalej, aż trafił na polanę pełną kolorowych kwiatów. Tam zobaczył stegozaurę Iskrę, która miała na grzbiecie piękne, błyszczące płyty. 'Cześć, Iskro! Pobawisz się ze mną?' – zapytał nieśmiało. Iskra wzruszyła ramionami. 'Jesteś za mały, żeby bawić się ze mną. Potrzebuję kogoś, kto pomoże mi dosięgnąć do najwyższych liści.'

Kopeć westchnął i usiadł na kamieniu. Nagle usłyszał cichutki płacz. To był mały triceratops, który zgubił drogę do domu. 'Nie martw się' – powiedział Kopeć – 'pomogę ci. Znam każdą ścieżkę w tym lesie.' I tak mały kompsognat poprowadził triceratopsa przez gęste paprocie i małe strumyki, aż dotarli do jego mamy.

Kiedy Kopeć wracał, spotkał Długiego i Iskrę, którzy utknęli w gęstych krzakach. 'Pomóż nam, Kopeć!' – wołali. Kopeć bez wahania wślizgnął się między gałęzie i wskazał im wąskie przejście, które tylko on, jako mały i zwinny dinozaur, mógł dostrzec. 'Dziękujemy!' – powiedzieli zgodnie Długi i Iskra.

Od tego dnia Kopeć, Długi i Iskra zostali najlepszymi przyjaciółmi. Długi pomagał dosięgnąć do najwyższych owoców, Iskra chroniła przed słońcem swoimi płytami, a Kopeć – mały kompsognat – zawsze znajdował wyjście z każdej opresji. Razem odkrywali, że każdy, nawet ten najmniejszy, ma coś wyjątkowego do zaoferowania.

Gdy zapadł wieczór, a niebo zasnuły pierwsze gwiazdy, Kopeć położył się na miękkim mchu. Długi położył się obok, a Iskra ogrzała ich swoimi ciepłymi płytami. 'Dobranoc, przyjaciele' – szepnął Kopeć, zamykając oczy. Wokół nich las ucichł, a gwiazdy migotały jak małe iskierki, nucąc cichą kołysankę.