Bajka o Pachysiu, dinozaurze z grubą głową

— Bajka do czytania —

W ciepłym, zielonym lesie mieszkał mały dinozaur o imieniu Pachyś. Pachyś był pachycefalozaurem, a to znaczyło, że miał bardzo grubą i okrągłą głowę, trochę jak hełm.

Pachyś bardzo chciał się bawić z innymi dinozaurami. Ale kiedy podchodził do triceratopsów, one kręciły głowami: – Twoja głowa jest taka wielka, że nic nie widzisz! – mówiły.

Smutny Pachyś usiadł pod wielkim paprociem. Wtedy przyleciał mały pterodaktyl i pisnął: – Pachyś, twoja głowa jest idealna, żeby na niej usiąść! I usiadł na czubku jego głowy.

Pachyś uśmiechnął się. – Może moja głowa do czegoś się przyda? – pomyślał. Poszedł dalej i zobaczył małego ankylozaura, który próbował strącić owoc z drzewa, ale nie sięgał.

Pachyś podszedł i powiedział: – Pozwól, że ci pomogę. Nachylił głowę i delikatnie stuknął w gałąź. Owoc spadł prosto w łapki małego ankylozaura. – Dziękuję, Pachyś! Twoja głowa jest niesamowita!

Potem Pachyś spotkał stegozaury, które budowały domek z liści. Jeden liść był bardzo wysoko. Pachyś wstał na tylne łapki i podał go swoją grubą głową. – Jesteś świetnym budowniczym! – pochwaliły go.

Pod wieczór wszystkie dinozaury zebrały się na polanie. Pachyś był szczęśliwy, bo znalazł przyjaciół. Jego gruba głowa nie przeszkadzała – była wyjątkowa i potrzebna.

Kiedy zaszło słońce, Pachyś położył się na miękkim mchu. Obok niego spały małe dinozaury. Na niebie zapaliły się gwiazdy, a cichy wiatr szeptał: „Dobranoc, Pachysiu”. I Pachyś zasnął spokojnie, uśmiechając się we śnie.