Bajka o małym allozaurku Alku

— Bajka do czytania —

Mały Alek był wesołym allozaurkiem z krótkimi, mocnymi łapkami i długim ogonem. Mieszkał w zielonej dolinie pełnej paproci i wielkich kamieni. Każdego ranka biegał po łące, szukając nowych przygód.

Alek miał jednak jeden kłopot – czasem, gdy biegł szybko, wywracał się na bok. Jego ogon był za długi, a łapki za krótkie, żeby utrzymać równowagę. Po każdym upadku wstawał, otrzepywał paprotki z brzuszka i próbował dalej.

Pewnego dnia spotkał małą stegozaurkę Isię. Isia miała na grzbiecie płytki, które dzwoniły przy każdym kroku. „Dlaczego ciągle się przewracasz?” – zapytała. Alek westchnął: „Nie umiem biegać prosto, ogon ciągnie mnie w bok.”

Isia uśmiechnęła się i zaproponowała: „A może poćwiczymy razem? Pobiegniemy powoli, a ty postaraj się trzymać ogon prosto, jak ja swoje płytki.” Alek skinął głową i razem zaczęli biec wśród wysokich paproci.

Na początku było trudno. Ogon Alka wił się jak wąż, a Isia cierpliwie podpowiadała: „Teraz w lewo... teraz w prawo... świetnie!” Po kilku próbach Alek poczuł, że robi się lżej. Jego ogon zaczął pracować jak ster, a nie jak przeszkoda.

Inny allozaur, Tadek, patrzył z daleka i zaśmiał się: „Alek się uczy chodzić jak stegozaur!” Alek nie przejął się – czuł, że idzie mu coraz lepiej. Isia powiedziała: „Każdy zaczyna inaczej, ważne, że nie rezygnujesz.”

Pod wieczór Alek biegał już prawie bez upadków. Jego ogon tańczył w rytm kroków, a Isia klaszczała płytkami. Wracając do swojej kryjówki pod wielkim głazem, Alek pomyślał: „Z przyjaciółką wszystko jest łatwiejsze.”

Noc okryła dolinę gwiazdami. Alek położył się na miękkim mchu, patrząc w niebo. Czuł zmęczenie, ale i radość. Jego ogon cicho spoczął obok, a on zamknął oczy. „Dobranoc, mały allozaurku” – szepnął wiatr. Alek uśmiechnął się i zasnął, marząc o jutrzejszych biegach z Isią.