Bajka o małym archeopteryksie Piórku

— Bajka do czytania —

W ciepłym gniazdku na wysokim drzewie mieszkał mały archeopteryks o imieniu Piórek. Miał miękkie, szarobrązowe piórka i bardzo chciał fruwać tak jak inne ptaki. Ale był mały, a niebo wydawało mu się ogromne.

Każdego ranka Piórek siadał na gałęzi i obserwował, jak mama i tata rozkładają skrzydła i szybują nad polaną. „Kiedy ja będę tak latać?” – pytał cichutko. Mama uśmiechała się i mówiła: „Już niedługo, maleńki. Najpierw musisz uwierzyć, że potrafisz.”

Piórek próbował machać swoimi małymi skrzydełkami, ale serce biło mu mocno ze strachu. „A jeśli spadnę?” – myślał. Wtedy zobaczył na ziemi biedronkę, która wspinała się na źdźbło trawy. „Ona się nie boi” – pomyślał. Biedronka wdrapała się na sam szczyt i rozłożyła skrzydełka, a potem frunęła dalej.

„Biedronko, jak ty to robisz?” – zawołał Piórek. Biedronka usiadła obok i powiedziała: „Trzeba tylko spróbować. Nawet najmniejsze skrzydełka potrafią unieść marzenie.” Piórek przełknął ślinę i postanowił spróbować.

Rozłożył skrzydła, zamknął oczy i skoczył z gałęzi. Przez chwilę poczuł, że spada, ale zaraz potem wiatr podniósł go do góry. Leciał! Nie wysoko, nie daleko, ale leciał – prosto do mamy, która czekała z otwartymi skrzydłami.

Mama przytuliła Piórka i powiedziała: „Widzisz? Wystarczyło spróbować. Jesteś dzielny.” Piórek poczuł się dumny i szczęśliwy. Słońce powoli zachodziło, a niebo robiło się różowe.

Zmęczony po całym dniu Piórek wsunął się do gniazdka, otulony ciepłymi piórkami mamy. Tata ułożył się obok i zaczął cichutko nucić kołysankę. Gwiazdy na niebie migotały jak małe światełka.

Piórek zamknął oczy. Czul, że jego skrzydła są zmęczone, ale serce ma lekkie. „Dobranoc, mamo, dobranoc, tato. Dobranoc, biedronko” – wyszeptał. I zasnął, śniąc o lataniu wśród gwiazd.