Bajka o małym diplodoku, który szukał najdłuższej drogi do domu

— Bajka do czytania —

Mały diplodok o imieniu Długoszyjek mieszkał w zielonej dolinie pełnej paproci i miękkiego mchu. Miał bardzo, bardzo długą szyję – tak długą, że mógł nią dotknąć chmur, gdy stanął na palcach. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, Długoszyjek wracał do swojej mamy, która czekała na niego z ciepłym uściskiem. Ale pewnego dnia pomyślał: – A gdybym poszedł najdłuższą drogą do domu?

Długoszyjek wyruszył ścieżką wśród wysokich paproci. Szedł powoli i rozglądał się dookoła. Nagle zobaczył małego triceratopsa, który smutno patrzył w ziemię. – Dlaczego jesteś smutny? – zapytał Długoszyjek. – Zgubiłem swoją ulubioną muszelkę – odpowiedział triceratops. Długoszyjek pochylił swoją długą szyję i spojrzał z góry. – Tam, pod liściem – powiedział i pomógł przyjacielowi znaleźć muszelkę. Triceratops uśmiechnął się szeroko.

Potem Długoszyjek spotkał pterodaktyla, który próbował zanieść gałązkę do gniazda, ale była za ciężka. – Pomogę ci – powiedział Długoszyjek i delikatnie chwycił gałązkę swoim długim ogonem. Razem zanieśli ją na szczyt skały, gdzie czekały małe pterodaktylątka. – Dziękuję! – zawołał pterodaktyl i poleciał dalej.

Długoszyjek szedł dalej, a słońce robiło się coraz bardziej pomarańczowe. Nagle usłyszał ciche chlipanie. To był mały stegozaur, który schował się pod krzakiem. – Boję się ciemności – wyszeptał. Długoszyjek usiadł obok niego i powiedział: – Spójrz, tam na niebie pojawia się pierwsza gwiazda. Ona zawsze świeci, żeby pokazać drogę do domu. Stegozaur podniósł wzrok i przestał płakać.

W końcu Długoszyjek dotarł do swojej doliny. Zobaczył mamę diplodoka, która machała do niego ogonem. – Mamusiu, szedłem najdłuższą drogą do domu! – zawołał. Mama uśmiechnęła się i przytuliła go swoją długą szyją. – A czy wiesz, jaka jest najdłuższa droga? – zapytała. Długoszyjek pomyślał chwilę. – Ta, którą idzie się z sercem pełnym przyjaźni? – odparł. Mama pokiwała głową.

Tego wieczoru Długoszyjek położył się na miękkim mchu, a mama otuliła go ogonem. Patrzyli razem w niebo, gdzie gwiazdy migotały jak małe iskierki. – Dobranoc, mamusiu – szepnął Długoszyjek. – Dobranoc, skarbie – odpowiedziała mama. I w dolinie zapanowała cisza, tylko od czasu do czasu słychać było cichutki szelest paproci.

Gwiazdy świeciły jasno, a mały diplodok zasnął spokojnie, wiedząc, że najdłuższa droga do domu to ta, która prowadzi przez serce innych. I każdy, kto ją przejdzie, znajdzie w domu najwięcej ciepła.