Stefuś i spokojna noc

— Bajka do czytania —

W zielonym lesie, gdzie rosły wielkie paprocie, mieszkał mały stegozaur o imieniu Stefuś. Miał cztery krótkie nóżki i grube, ciężkie płytki na grzbiecie. Każdego wieczoru mama mówiła: „Stefusi, pora spać”. Ale Stefuś wolał tupać i hałasować.

Pewnego wieczoru Stefuś tupał radośnie: tupu, tupu, tupu. Aż ziemia drżała. Mama westchnęła cicho i poszła do gniazda. Stefuś pomyślał: „Pójdę do lasu i zobaczę, kto jeszcze nie śpi”.

Idzie, idzie, nagle słyszy: „Ciii… Kto tak tupie?”. To był pan triceratops, który spał pod wielkim liściem. Miał trzy rogi i był bardzo senny. „Nie mogę spać przez twój hałas” – powiedział łagodnie. Stefuś zrobił się cichutki.

Poszedł dalej. Pod wysoką palmą leżał długi, długi dyplodok. Jego ogon był tak długi jak huśtawka. Dyplodok ziewnął: „Ooo, maluchu, dlaczego tupiesz? Ja chcę spać, a ty mnie budzisz”. Stefuś spuścił głowę.

Wrócił do mamy. Mama uśmiechnęła się i przytuliła go łagodnie. „Widzisz, synku – szepnęła – kiedy inni śpią, my też możemy być cicho i odpoczywać”. Stefuś położył się obok mamy.

Za oknem zaświeciły małe, migoczące gwiazdki. Stefuś zamknął oczy. Już nie tupał, tylko słuchał, jak mama nuci cichą piosenkę. Było tak spokojnie, że nawet liście przestały szeleścić.

I tak mały dinozaur zasnął w ramionach mamy, pod niebem pełnym gwiazd. Dobranoc, Stefusi. Dobranoc wszystkim małym dinozaurom.