Bajka o delfinie Delfim i małej rybce

— Bajka do czytania —

W ciepłym, błękitnym oceanie, gdzie słońce tańczyło na falach, mieszkał mały delfin o imieniu Delfi. Miał gładką, srebrzystą skórę i ogon, który machał jak wachlarz. Delfi najbardziej na świecie lubił bawić się w chowanego z rybami, skakać nad wodą i oglądać kolorowe korale.

Każdego ranka Delfi pływał wśród łąk wodorostów, szukając przyjaciół do zabawy. Pewnego dnia spotkał małą rybkę o imieniu Iskierka. Była złota i błyszczała jak promyk słońca. Ale Iskierka była smutna. „Dlaczego jesteś taka zgaszona?” – zapytał Delfi. „Boję się, kiedy robi się ciemno” – odpowiedziała cicho Iskierka. „Ocean jest taki wielki, a ja nie widzę, co jest wokół.”

Delfi zastanowił się. Sam nie bał się nocy, bo znał tajemnicę głębin. „Chodź ze mną, pokażę ci coś wyjątkowego” – powiedział i machnął ogonem. Popłynęli w dół, do miejsca, gdzie woda była ciemnoniebieska, a z dna unosiły się maleńkie światełka. To były planktony, które świeciły jak gwiazdy. „To nasze nocne słońce” – szepnął Delfi.

Iskierka patrzyła z zachwytem. „Jak one to robią?” – spytała. „Nie wiem dokładnie” – odparł Delfi. „Ale wiem, że każdy z nas może świecić na swój sposób. Ty jesteś złota jak promyk, ja mam srebrną skórę, a te planktony malują w wodzie obrazy.” Iskierka uśmiechnęła się pierwszy raz tego dnia.

Postanowili razem policzyć, ile świecących kropek potrafią znaleźć. Delfi liczył głośno, a Iskierka nuciła melodię. Z każdą chwilą robiło się coraz ciemniej, ale Iskierka czuła się coraz odważniejsza. „Nie jest tak strasznie, kiedy się na to patrzy z przyjacielem” – powiedziała. „A nawet pięknie!”

„Widzisz?” – rzekł Delfi. „Ciemność to tylko czas, kiedy odpoczywają kolory. Ale one nie znikają. Czekają, aż słońce wróci. A my możemy wtedy znów się bawić.” Iskierka przytuliła się do Delfiego. „Dziękuję, że pokazałeś mi te gwiazdy. Teraz wiem, że noc w oceanie też ma swoje skarby.”

Gdy w końcu zrobiło się zupełnie ciemno, Delfi i Iskierka wypłynęli na powierzchnię. Nad nimi migotały prawdziwe gwiazdy, a księżyc kołysał się na wodzie. „Pora spać” – ziewnął Delfi. Iskierka schowała się w koralowej grocie, a Delfi położył się na fali, patrząc w rozgwieżdżone niebo. Wkoło panowała cisza, przerywana tylko cichym pluskiem wody. Delfi zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, oceanie.” I zasnął spokojnie, kołysany przez nocny prąd.