Bajka o Dacii Duster, która kochała góry

— Bajka do czytania —

Mała Dacia Duster była niebieska jak niebo i bardzo lubiła jeździć w góry. Każdego ranka budziła się i mówiła: – Hop! Czas na przygodę!

Dziś Dacia postanowiła pojechać na najwyższą górę. Silnik mruczał wesoło, a koła kręciły się szybko. – Jestem dziś dzielna! – zawołała Dacia i pognała pod górę.

Po drodze minęła zielone łąki, małe strumyki i kamienne ścieżki. Nagle usłyszała cichutki płacz. – Kto tam? – spytała, zatrzymując się przy krzaczku.

Za krzaczkiem siedział mały zajączek z długimi uszami. – Zgubiłem drogę do domu – powiedział smutno. – Nie wiem, którędy iść.

Dacia uśmiechnęła się reflektorami. – Nie martw się, pomogę ci! Wskakuj na mój bagażnik. Pojedziemy razem – powiedziała ciepło. Zajączek wskoczył i trzymał się mocno.

Jechali przez las, a Dacia świeciła światłami, by było widno. – Twoja nora jest tam, pod wielkim dębem – powiedziała, bo dobrze znała te strony. Zajączek ucieszył się i podziękował: – Dziękuję, Daciu! Jesteś wspaniałą przyjaciółką!

Kiedy zajączek zniknął w norce, Dacia poczuła, że jest zmęczona. Słońce chyliło się ku zachodowi, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Dacia westchnęła: – Czas wracać do mojego garażu.

Po powrocie Dacia zamknęła drzwi i wyłączyła silnik. Pokój był cichy i ciepły. Przez okno widać było gwiazdy, a księżyc dawał jej znać, że pora spać. Dacia zamknęła reflektory i szepnęła: – Dobranoc, świecie. Dobranoc, małe gwiazdeczki.