Bajka o czesaniu lwa Lenka

— Bajka do czytania —

W miękkim, zielonym lesie mieszkał mały lew o imieniu Lenek. Miał on przepiękną, złotą grzywę, ale… nigdy jej nie czesał. Grzywa splątała się w wielkie kołtuny, a w każdym z nich chowały się suche listki i małe patyczki.

Pewnego popołudnia do Lenka przyszła jego przyjaciółka, Zosia. Miała ze sobą mały, niebieski grzebień. – Lenku, twoja grzywa jest bardzo zmęczona – powiedziała łagodnie. – Pozwól, że ją rozczeszę.

Lew najpierw zmarszczył nos, bo wydawało mu się to nudne. Ale Zosia usiadła obok niego i zaczęła delikatnie przesuwać grzebień po splątanych kosmykach. – Ciii… – mówiła – każde pociągnięcie to jak głaskanie. Grzywa lubi, gdy o nią dbasz.

Lenek poczuł, że jest mu przyjemnie. Kołtuny stopniowo znikały, a złote włosy stawały się gładkie jak jedwab. Zosia śpiewała cichutko piosenkę o gwiazdach, a lew zamknął oczy i westchnął szczęśliwie.

Kiedy grzywa była już cała rozczesana, Zosia zawiązała w niej małą wstążkę w kolorze nieba. Lenek spojrzał w kałużę wody i zobaczył, że wygląda jak prawdziwy król lasu. – Dziękuję, Zosiu – mruknął. – Czesanie to chyba magia.

Od tego dnia każdego wieczoru przed snem Lenek sam starał się przeczesać grzywę. Czasem zapraszał Zosię, by mu pomogła. I wtedy ich przyjaźń stawała się jeszcze silniejsza, jakby każdy włosek trzymał się drugiego.

Wieczorem, gdy już gwiazdy zaświeciły nad lasem, Lenek kładł się w swoim legowisku. Gładził dłonią miękką grzywę i myślał o tym, jak dobrze jest, gdy ktoś o nas dba. A cisza otulała go jak najcieplejszy kocyk.

Dobranoc, Lenku – szepnęła Zosia z oddali. – Śpij spokojnie, z rozczesaną grzywą i pełnym sercem. I tak mały lew zasnął, a nad nim migotały tysiące małych gwiazdek.