Bajka o głaskaniu po głowie dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał Miś Tuliś. Każdego ranka jego mama głaskała go po główce, ale Tuliś wcale tego nie lubił. Odwracał się i mówił: "Nie, mamo, nie chcę!". Mama uśmiechała się cierpliwie i głaskała go dalej, ale Tuliś uciekał do swojego kącika.

Pewnego dnia Tuliś spotkał wiewióreczkę, która skakała po gałęziach. "Dlaczego nie lubisz, jak mama cię głaszcze?" - zapytała wiewiórka. "Bo to łaskocze i jest dziwne" - odpowiedział Tuliś. "A spróbuj się nie ruszać - powiedziała wiewiórka. - Ja uwielbiam, jak wiewiórcza mama głaszcze mnie po główce. To takie miłe!"

Tuliś pomyślał, ale nadal nie był pewien. Potem spotkał zajączka, który siedział pod krzakiem. "Zajączku, a ty lubisz, jak cię głaszczą po głowie?" - zapytał. "O tak! - zawołał zajączek. - Głaskanie po głowie sprawia, że czuję się bezpieczny i kochany. To jak ciepły promyk słońca na futerku."

Tuliś zaczynał rozumieć. Wieczorem mama usiadła obok niego i delikatnie położyła łapkę na jego głowie. "Czy mogę cię pogłaskać, synku?" - zapytała. Tuliś zamknął oczy i skinął głową. Mama zaczęła głaskać go powoli, okrężnymi ruchami. Najpierw było lekko dziwnie, ale potem zrobiło się bardzo przyjemnie. Tuliś poczuł, jak po jego ciele rozchodzi się ciepło.

"To naprawdę miłe, mamo" - szepnął Tuliś. Mama uśmiechnęła się i przytuliła go. Tuliś zrozumiał, że głaskanie to sposób, by pokazać komuś, że się go kocha. Nie trzeba uciekać - można się odprężyć i cieszyć tą chwilą.

Od tego dnia Tuliś sam prosił mamę o głaskanie. Czasem nawet głaskał swojego pluszowego zajączka po głowie, bo wiedział, że to daje radość.

Stopniowo dzień dobiegał końca. Słońce schowało się za wzgórzami, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Tuliś leżał w swoim łóżeczku, a mama delikatnie gładziła go po głowie, aż poczuł senność. "Dobranoc, misiu" - wyszeptała. Tuliś zamknął oczy, otulony ciepłem i miłością.