Magiczne iskierki małej czarodziejki

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym domku na skraju łąki mieszkała malutka czarodziejka o imieniu Iskierka. Miała srebrzystą sukienkę z migoczącymi gwiazdkami i różdżkę z gałązki lipy. Każdego wieczoru uczyła się czarów od babci Chmurki.

Pewnego dnia Iskierka postanowiła wyczarować coś wielkiego, na przykład tęczę nad swoim ogródkiem. Machnęła różdżką, ale zamiast tęczy pojawiły się tylko maleńkie, złociste iskierki, które wirowały w powietrzu i znikały z cichutkim „pstryk”.

„Ech, nie umiem jeszcze dobrze czarować” – westchnęła. Babcia Chmurka uśmiechnęła się i powiedziała: „Cierpliwości, Iskierko – prawdziwa magia potrzebuje czasu i serca.”

Mała czarodziejka wybiegła do lasu, aby poćwiczyć. W lesie spotkała śpiącą sowę, która była bardzo markotna. „Nie mogę zasnąć” – pohukiwała sowa. „Księżyc świeci mi prosto w oczy.”

Iskierka chciała pomóc. Wymyśliła zaklęcie na przyciemnienie światła: „Blasku i skrzenie, zgaś swe promienie!” – wykrzyczała, ale zamiast przyciemnienia z różdżki wyskoczyły kolorowe bąbelki, które popękały z głośnym „łup!” i obudziły wszystkie ptaki w lesie.

Zasmucona Iskierka usiadła na pniu. Wtedy przypomniała sobie słowa babci. Podeszła do sowy i szepnęła: „Zamknij oczy i policz do trzech. Raz... dwa... trzy... dobranoc, mała sówko.” I pogłaskała ją delikatnie po piórkach.

Natychmiast sowa zamrugała i zasnęła słodko. Reszta ptaków też się uspokoiła. Iskierka zrozumiała, że najmocniejszym czarem nie jest machanie różdżką, lecz ciepły dotyk i miłe słowo.

Gdy wróciła do domku, babcia zapaliła nad jej łóżeczkiem małe, migoczące światełka. Iskierka westchnęła szczęśliwie, wtuliła się w poduszkę i wyszeptała: „Dobranoc, babciu.” I zasnęła, śniąc o złotych iskierkach tańczących w blasku gwiazd.