Czarny guzik

— Bajka do czytania —

W pudełku z guzikami mieszkał sobie mały czarny guzik. Był bardzo smutny, bo wszystkie inne guziki były czerwone, niebieskie albo żółte.

– Jaki ja jestem brzydki – wzdychał czarny guzik. – Nikt nie chce mnie przyszyć do swojej ulubionej koszuli. Inne guziki błyszczały i cieszyły się, a on tylko szarzał w kącie.

Pewnego dnia postanowił się zmienić. Wziął żółtą farbkę i pomalował się od góry do dołu. Ale farba spłynęła z niego jak deszcz, bo czarny kolor był zbyt mocny.

Kolorowe guziki zaczęły się śmiać: – Ha, ha! Czarny próbuje być żółty! To niemożliwe! – Czarny guzik spuścił głowę i potoczył się w najdalszy kąt pudełka.

Tam spotkał starą, mądrą igłę. – Dlaczego płaczesz? – zapytała igła. – Bo jestem tylko czarny – wyszeptał guzik. – A wiesz – powiedziała igła – że to właśnie czarny kolor przynosi sny? Gdy zapada noc, wszystko staje się czarne, a wtedy widać gwiazdy.

Czarny guzik zdziwił się. – Naprawdę? – spróbował spojrzeć na siebie inaczej. Wieczorem położono go na białym obrusie. Inne guziki nagle nie były widoczne, ale on – czarny – od razu rzucał się w oczy. Pomógł znaleźć zgubiony niebieski guzik pod stołem.

Kolorowe guziki zrozumiały, że się pomyliły. – Przepraszamy – powiedziały. – Jesteś wyjątkowy! – Od tej pory wszystkie bawiły się razem. A czarny guzik czuł, że jest potrzebny, zwłaszcza gdy zapadał wieczór.

Gdy nastała noc, na niebie pojawiły się gwiazdy. Czarny guzik zamknął oczy, słuchając cichej kołysanki wiatru. – Dobranoc – szepnął i zasnął spokojnie, wiedząc, że bycie czarnym to także coś pięknego.