Bajka o cysternie, która uczyła się dzielić

— Bajka do czytania —

Za siedmioma wzgórzami, w małym miasteczku Złotówka, mieszkała sobie Cysterna Kropelka. Była okrąglutka, błyszcząca i niebieska jak niebo. W swoim wielkim brzuchu woziła najczystszą wodę ze źródła.

Kropelka bardzo lubiła swoją wodę. Często mówiła: „To moja woda, tylko moja!”. Gdy małe autka prosiły ją o kroplę do picia, kręciła noskiem i odjeżdżała.

Pewnego dnia Kropelka jechała przez las. Nagle usłyszała płacz. To mały traktor Tadek stał przy drodze i ocierał łzy. „Co się stało?” – zapytała Kropelka. „Mam pusty bak, a muszę pomóc myszce, która ugrzęzła w błocie” – odpowiedział Tadek.

Kropelka pomyślała: „Mam tyle wody, ale to moja woda…”. Jednak widząc smutek Tadka, zrobiło jej się żal. Ostrożnie otworzyła kranik i nalała trochę wody do baku traktora.

Tadek uśmiechnął się szeroko i szybko pojechał ratować myszkę. Kropelka patrzyła za nim i czuła w serduszku ciepło. „To było miłe” – szepnęła do siebie.

Następnego dnia Kropelka spotkała Tadka i myszkę. Dziękowali jej i uśmiechali się. Od tej pory Kropelka zawsze dzieliła się wodą z przyjaciółmi. A im więcej dawała, tym więcej radości czuła.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Kropelka wracała do garażu. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Zamknęła oczy i pomyślała: „Dzielenie się jest naprawdę fajne”.

Nad miasteczkiem zapadła cisza. Gwiazdy migotały na niebie, a Kropelka spała spokojnie, śniąc o swoich przyjaciołach. Dobranoc, Kropelko. Dobranoc, mały czytelniku.