Wahadełko i spadająca gwiazdka

— Bajka do czytania —

W kosmicznej stacji na skraju Drogi Mlecznej mieszkał mały wahadłowiec o imieniu Wahadełko. Miał okrągłe okna jak oczy i małe skrzydła, którymi machał, gdy był szczęśliwy. Każdego dnia wylatywał w przestrzeń kosmiczną, by oglądać migoczące gwiazdy.

Pewnego wieczoru, gdy szykował się do snu w swoim hangarze, usłyszał cichutki płacz. „Ktoś prosi o pomoc?” – szepnął i wyjrzał na zewnątrz. Na podłodze lądowiska leżała malutka gwiazdka, która zgubiła swoją drogę do nieba.

„Jestem Lunia, spadłam z konstelacji Kropelkowej” – mówiła drżącym głosikiem. Wahadełko natychmiast otworzył swoje drzwiczki. „Wsiadaj, zawiozę cię z powrotem!” – zawołał.

Razem polecieli w górę, ale droga była długa. Po drodze minęli chmurę z waty cukrowej i kometę, która śpiewała kołysankę. Lunia trzymała się mocno siedzenia i uśmiechała.

Nagle pojawił się zły pył kosmiczny, który chciał zasłonić gwiazdy. Wahadełko zamrugał światłami i powiedział: „Nie bój się, Luniu. Zdmuchnę go silnikami!”. Pył rozpłynął się w promieniach słońca.

W końcu dotarli do konstelacji Kropelkowej. Lunia z radością wskoczyła na swoje miejsce. „Dziękuję, Wahadełko! Jesteś moim bohaterem” – zawołała i zamrugała złotym blaskiem.

Wahadełko wrócił do hangaru zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się wygodnie, a przez okno widział Lunię, która migotała mu na dobranoc. „Teraz już nic nas nie rozłączy” – pomyślał.

Noc była cicha, gwiazdy świeciły jasno, a mały wahadłowiec zamknął swoje okienka. W kosmicznej stacji zapadł spokojny sen, a Lunia nuciła mu cichą melodię. Dobranoc, Wahadełko, dobranoc, mała gwiazdko.