Bajka o ciepłej kolderce, co uczyła gwiazdy spać

— Bajka do czytania —

Mała Zuzia miała swoją ulubioną kolderkę. Była miękka jak chmurka, pachniała rumiankiem i każdego wieczoru otulała dziewczynkę do snu. Ale tej nocy kolderka postanowiła, że pomoże także komuś innemu.

Gdy Zuzia mocno zamknęła oczy, kolderka lekko drgnęła i uniosła się nad łóżeczkiem. „Dziś odwiedzimy przyjaciół na niebie” – szepnęła cichutko i popłynęła w stronę okna.

Na dworze było ciemno, a na niebie migotały setki gwiazd. Wśród nich mała Gwiezdna Iskierka biegała w kółko i wołała: „Ja nie chcę spać! Chcę jeszcze tańczyć!”. Inne gwiazdy też były rozbrykane i mrugały bez przerwy.

Ciepła kolderka rozłożyła się szeroko jak ogromny, miękki kocyk. „Hej, gwiazdeczki” – powiedziała łagodnie. „Widzę, że jesteście zmęczone, ale nie umiecie przestać?”. Gwiazdy zamrugały zdziwione.

Iskierka podfrunęła bliżej: „A ty jak usypiasz Zuzię?”. Kolderka uśmiechnęła się (choć nie miała ust). „Po prostu obejmuję ją delikatnie i szepczę: 'Teraz pora na sen, mała. Jutro czeka cię nowa przygoda'.”

Gwiazdy przestały skakać. Po chwili Iskierka położyła się na kolderce, a za nią inne gwiazdki. Kolderka otuliła je wszystkie swoim ciepłem i zaczęła cichutko nucić kołysankę o śpiących obłokach.

Wkrótce gwiazdy zamknęły swoje oczęta i zgasły. Nawet Iskierka przestała błyskać i zasnęła słodko. Kolderka powędrowała z powrotem do pokoju Zuzi i otuliła ją jeszcze ciaśniej.

Na niebie zapanowała cisza i spokój. Zuzia, już w głębokim śnie, uśmiechnęła się, bo czuła, że tej nocy ktoś jeszcze odpoczywa razem z nią. A mała Iskierka śniła o tym, jak jutro znów będzie świecić – ale najpierw trzeba dobrze się wyspać.