Bajka o dźwigu i gwiazdach

— Bajka do czytania —

Mały dźwig o imieniu Żurawek mieszkał na placu budowy wśród wielkich koparek i wywrotek. Każdego dnia patrzył z podziwem, jak one pracują – kopią głębokie doły i przewożą góry piasku. On sam stał cichutko w kącie, bo jego wysięgnik był jeszcze krótki, a hak malutki.

Żurawek bardzo chciał być jak one. Próbował kopać ziemię swoim hakiem, ale tylko drapał powierzchnię. Próbował wozić piasek, ale jego łyżka była za mała. Wtedy poczuł smutek i schował się za stertą cegieł.

Nagle usłyszał cichutki głosik: – Czemu się chowasz, mały dźwigu? To była mała myszka, która mieszkała w stercie desek. Żurawek westchnął: – Bo nic nie umiem robić tak dobrze jak inne maszyny.

Myszka uśmiechnęła się i powiedziała: – A widziałeś, jak wysoko sięgasz? Twoja długa szyja może podnieść coś bardzo wysoko, aż do nieba! Żurawek podniósł wzrok i zobaczył, że rzeczywiście jego wysięgnik sięga wyżej niż wszystkie inne pojazdy.

Następnego dnia na placu budowy pojawił się problem. Duża koparka wykopała dół, a w środku utknęła piłka, którą dzieci zostawiły. Nikt nie mógł jej dosięgnąć. Żurawek odważnie podszedł i delikatnie opuścił swój hak.

Złapał piłkę i uniósł ją wysoko nad ziemię. Wszystkie maszyny patrzyły z podziwem. Potem Żurawek położył piłkę obok dzieci, które zaczęły skakać z radości. Od tej pory nikt nie mówił, że jest za mały.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Żurawek stał na swoim miejscu i patrzył w górę. Jego wysięgnik sięgał tak wysoko, że mógł prawie dotknąć gwiazd. Czuł się szczęśliwy, że jest właśnie taki, jaki jest.

Wkoło zrobiło się cicho. Koparki zasnęły, wywrotki przestały turkotać. Żurawek zamknął swoje światła i szepnął do myszki: – Dobranoc. Gwiazdy mrugały nad nim przyjaźnie, a on zasnął spokojnie, wiedząc, że każdy ma swoje wyjątkowe zadanie.