Bajka o chorym misiu dla 7-latka

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, w przytulnej norce pod starym dębem, mieszkał mały miś o imieniu Tuliś. Miał miękkie, brązowe futerko i zawsze uśmiechniętą buzię. Ale dziś coś było nie tak – Tuliś obudził się z ciężką głową, drapaniem w gardle i nosem zatkanym jak korek w butelce.

– Apsik! – kichnął Tuliś tak głośno, że aż liście na dębie zadrżały. – Chyba się przeziębiłem – mruknął smutno, otulając się kołderką z mchu. Jego nos był czerwony jak poziomka, a oczy lekko zapuchnięte.

Do norki zajrzała wiewiórka Kitka, niosąc w łapkach koszyczek malin. – Tulisiu, co ci jest? – zapytała z troską. – Masz gorączkę? – Tuliś pokiwał głową i schował się głębiej w posłanie. Kitka pogłaskała go po łapce i powiedziała: – Zaraz wrócę z pomocą!

Po chwili w norce zebrały się leśne zwierzęta. Sowa Mądrala przyniosła ciepły napar z lipy, zając Skoczek położył na czole misia mokry liść łopianu, a borsuk Grubasek podał mu miód w glinianej miseczce. – Musisz dużo pić i odpoczywać – powiedziała sowa, poprawiając kocyk.

Tuliś był wzruszony. – Dziękuję wam – wyszeptał ochrypłym głosikiem. – Ale jestem taki słaby… – Nic nie szkodzi – odparła Kitka. – Każdy czasem choruje. Ważne, żebyś nie wstawał i dał się leczyć. My tu jesteśmy, żeby ci pomóc.

Przez cały dzień przyjaciele na zmianę siedzieli przy misiu. Opowiadali mu śmieszne historie, śpiewali ciche piosenki i podawali herbatkę. Tuliś czuł, jak ciepło rozchodzi się po jego ciele, a katar powoli ustępuje. Zasnął spokojnie, słysząc szum liści i cichy śpiew ptaków.

Następnego ranka Tuliś obudził się rześki i uśmiechnięty. Nos już mu nie ciekł, a gardło nie bolało. – Czuję się o wiele lepiej! – zawołał radośnie, przytulając Kitkę. – Dzięki wam wyzdrowiałem! – To dlatego, że dałeś sobie pomóc – powiedziała mądrze sowa. – Czasem najważniejsze to odpocząć i pozwolić innym się troszczyć.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł wysoko nad las, Tuliś leżał w swojej norce, patrząc przez okno na gwiazdy. Czuł wdzięczność za przyjaciół i spokój w sercu. – Dobranoc, lesie – szepnął, zamykając oczy. – Dobranoc, gwiazdy. Jutro znów będę biegał po łące. I zasnął snem cichym i lekkim jak piórko.