Bajka o chlebie pełnoziarnistym

— Bajka do czytania —

W małej piekarni, gdzie pachniało ciepłym pieczywem, mieszkał sobie mały bochenek chleba pełnoziarnistego. Nazywał się Ziarnuś. Był brązowy, chropowaty i pełen małych ziarenek. Obok niego leżały białe, puszyste bułeczki i chlebki, które wyglądały gładko i pięknie.

Ziarnuś często wzdychał. „Dlaczego nie jestem taki biały i miękki jak one?” – myślał smutno. „Może nikt mnie nie pokocha, bo jestem inny.” Każdego ranka patrzył, jak klienci wybierają jasne bułki, a jego omijają.

Pewnej nocy, gdy w piekarni zrobiło się cicho, z jednego z ziarenek wyskoczył malutki duszek – Pszennik. „Nie smuć się, Ziarnusiu” – powiedział cichutko. „Twoja brązowa skórka i ziarenka to skarb! Dają siłę i zdrowie.”

Pszennik opowiedział Ziarnusiowi, jak jego pełnoziarniste wnętrze pomaga dzieciom rosnąć, mieć dużo energii i być silnymi. „Ty jesteś jak mały superbohater wśród chlebów!” – zaśmiał się duszek.

Ziarnuś poczuł, jak robi mu się ciepło na sercu. „Naprawdę? Ja też jestem ważny?” – zapytał. „Oczywiście!” – odpowiedział Pszennik i zniknął w ziarenku.

Następnego dnia do piekarni weszła mała dziewczynka o imieniu Zosia. Rozejrzała się i zobaczyła Ziarnusia. „Mamo, popatrz! Ten chlebek ma tyle fajnych ziarenek! Wygląda jak przyjaciel z lasu.” Dziewczynka wzięła Ziarnusia do domu i zjadła go z apetytem, czując się silna i szczęśliwa.

Ziarnuś już nigdy nie był smutny. Zrozumiał, że każdy jest wyjątkowy na swój sposób. Jego ziarenka i brązowy kolor czyniły go wartościowym i kochanym.

Tej nocy, gdy księżyc świecił nad piekarnią, Ziarnuś uśmiechnął się do gwiazd. „Dobranoc, świecie” – szepnął i zasnął spokojnie, wiedząc, że jest dokładnie taki, jaki powinien być.