Bajka o chłodniku dla dzieci

— Bajka do czytania —

Pewnego gorącego lata, gdy słońce prażyło niemiłosiernie, mała Zosia siedziała w kuchni obok swojej mamy. Mama wyjęła z lodówki dziwny, różowy garnek. „Co to?” – zapytała Zosia, przecierając zaspane oczy.

„To chłodnik” – odpowiedziała mama z uśmiechem. „Zupa, którą je się na zimno. Dziś zrobimy ją razem, a potem zaprosimy sąsiadów na wspólne jedzenie.” Zosia zmarszczyła nosek – nigdy nie jadła zimnej zupy!

Mama dała Zosi miskę buraków, ogórka i jogurtu. „Najpierw musimy wszystko pokroić” – powiedziała. Zosia z ochotą wzięła nóż (oczywiście bezpieczny dla dzieci) i zaczęła kroić ogórka na małe kawałeczki. „Lubię, jak jest zielono!” – zachichotała.

Potem dodały jogurt, sól i odrobinę koperku. Wszystko wymieszały łyżką. Zosia zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech. Pachniało świeżością i chłodem, jakby lato samo wpadło do miski.

Mama wstawiła garnek do lodówki. „Musi się schłodzić przez godzinę” – wyjaśniła. Zosia nie mogła się doczekać. Wyjrzała przez okno – na dworze bawiły się dzieci: Krzyś i Pola. „Mamo, czy oni też mogą spróbować?” – spytała.

Gdy chłodnik był gotowy, Zosia z mamą rozlały go do małych miseczek. Przybiegli Krzyś i Pola, a nawet pani Iga z kotem. Wszyscy usiedli na kocu w ogrodzie. „Smakuje jak…” – Zosia zastanowiła się – „jak wakacje!” – zawołała.

Krzyś zmarszczył nos, ale po pierwszej łyżce uśmiechnął się. „Jest pysznie!” Pola zamoczyła paluszek w zupie i oblizała. Wszyscy się zaśmiali. Chłodnik połączył ich w radości.

Wieczorem, gdy słońce zaszło, Zosia położyła się do łóżka. Mama otuliła ją kołdrą. „Dziękuję za chłodnik” – wyszeptała Zosia. „Był jak chłodny wietrzyk w upał.” Zamknęła oczka, a wokół unosił się zapach koperku. Dobranoc, mała. Śpij smacznie, a we śnie niech płyną różowe rzeki chłodnika.