Bajka o Calineczce, która znalazła swój dom

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała samotna kobieta. Pewnego dnia posadziła w doniczce maleńkie nasionko, a z niego wyrosła śliczna, złocista róża. Kiedy kobieta pocałowała kwiat, ten otworzył się, a w środku siedziała maleńka dziewczynka, nie większa od kciuka. Kobieta nazwała ją Calineczką i od tej chwili jej życie stało się radosne.

Calineczka spała w łupince orzecha, a jej kołderką był płatek fiołka. Każdego dnia bawiła się z motylami i śpiewała ptakom. Ale pewnego wieczoru, gdy kobieta wyszła do ogrodu, wielka ropucha wskoczyła przez okno i porwała Calineczkę do swojego błotnistego stawu. „Zostaniesz żoną mojego syna!” – zarechotała. Calineczka rozpłakała się, bo nie chciała mieszkać w mroku i błocie.

Na szczęście małe rybki usłyszały jej płacz. Podpłynęły cichutko i przegryzły łodygę lilii, na której siedziała Calineczka. Listek popłynął z prądem, a dziewczynka uciekła daleko od ropuchy. Przez wiele dni wędrowała przez las, aż trafiła na polanę pełną kwiatów. Tam spotkała pszczołę o imieniu Bzyczek, która zaprosiła ją do swojego ula.

W ulu było ciepło i pachniało miodem. Pszczoły uczyły Calineczkę tańca i pokazywały, jak zbierać nektar. Dziewczynka czuła się szczęśliwa, ale w nocy, gdy patrzyła na gwiazdy, tęskniła za swoją łupinką orzecha i ciepłym głosem kobiety. Bzyczek zauważył jej smutek i zapytał: „Czego ci brakuje, mała przyjaciółko?”.

„Brakuje mi kogoś, kto by mnie przytulił i powiedział dobranoc” – odpowiedziała Calineczka. Pszczoła westchnęła: „My, pszczoły, kochamy cię, ale nie możemy dać ci tego, czego naprawdę potrzebujesz. Musisz wrócić do swojego domu”. Calineczka zrozumiała, że dom to nie tylko ściany, ale przede wszystkim serce, które na nas czeka.

Następnego dnia Bzyczek i jego siostry zrobiły dla Calineczki mały balonik z pajęczyny. Wiatr poniósł ją nad lasem, nad łąkami, aż w końcu zobaczyła znajomy domek na skraju lasu. Kobieta stała w ogrodzie i płakała, wypatrując swojej córeczki. Calineczka wylądowała prosto w jej dłoniach, a kobieta przytuliła ją mocno.

Od tej pory Calineczka już nigdy nie opuściła swojego domu. Każdego wieczoru kobieta kładła ją do łupinki orzecha, okrywała płatkiem fiołka i śpiewała kołysankę. A Calineczka zasypiała spokojnie, wiedząc, że najważniejsze jest to, by być kochanym i mieć kogoś, kto na nas czeka.

Kiedy zapadła noc, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, Calineczka zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, mamo”. Kobieta uśmiechnęła się i zgasiła lampkę. W pokoju zapanowała cisza, a sen przyszedł cichutko, jak motyl na skrzydłach.