Zamek z piasku

— Bajka do czytania —

Słońce grzało mocno, a mała Zosia biegała po miękkim piasku. Razem z tatą przyszli nad morze, żeby spędzić cały dzień na plaży. Zosia miała ze sobą wiaderko i łopatkę – swoje ulubione zabawki.

– Tato, zbudujemy dzisiaj największy zamek na świecie! – zawołała Zosia, kopiąc piasek nogami. Tata uśmiechnął się i przykucnął obok niej. – Dobrze, ale pamiętaj, że morze może nam przeszkodzić – powiedział łagodnie.

Zaczęli nabierać mokry piasek do wiaderka. Wywracali je do góry dnem i delikatnie stukali, żeby powstały wieże. Zosia przyklejała muszelki na ścianach, a tata wykopał wokół fosę. Zamek rósł i robił się piękny.

– Popatrz, to będzie brama! – Zosia włożyła dwa patyczki obok siebie. – A tu okno, żeby księżniczka mogła wyglądać. Tata dokleił dach z mokrego piasku. Zamek był już prawie gotowy.

Zosia odsunęła się kilka kroków i popatrzyła z dumą. – Jaki wielki! – szepnęła. Nagle usłyszała szum. To fala podpływała coraz bliżej. Zosia chwyciła tatę za rękę. – Tato, fala idzie!

Woda dotknęła najpierw fosy, potem podmyła wieże. Zamek zaczął się rozpuszczać. Piasek spływał w dół, a brama i okno zniknęły. Zosia zmarszczyła brwi. – Zniszczyło go... – powiedziała cicho.

Tata pogłaskał ją po głowie. – Widzisz, morze też lubi się bawić. Ale my możemy zbudować nowy zamek jutro. Najważniejsze, że dobrze się bawiliśmy, prawda? Zosia pomyślała chwilę i uśmiechnęła się. – Tak, budowanie było fajne!

Wieczorem słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Zosia i tata pozbierali wiaderko i łopatkę. Mała dziewczynka pomachała do piasku i powiedziała: – Dobranoc, zamku. Do zobaczenia jutro. I spokojnie zasnęła w ramionach taty, słysząc szum fal.