Bajka o biedronce, która szukała swoich kropek

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w ogrodzie pełnym kolorowych kwiatów, mieszkała mała biedronka o imieniu Basia. Była zupełnie zwyczajna – miała czerwone skrzydełka, małe czułki i sześć nóżek. Ale brakowało jej czegoś ważnego: czarnych kropek. Inne biedronki miały ich po siedem, a Basia – ani jednej.

Każdego ranka Basia przeglądała się w kropli rosy i wzdychała. „Gdybym tylko miała kropki, byłabym piękna” – myślała. Postanowiła więc wyruszyć w podróż, by znaleźć swoje kropki. Pożegnała się z mamą i ruszyła w stronę wielkiego słonecznika.

Po drodze spotkała pszczołę Zosię, która zbierała nektar. „Dzień dobry, Zosiu! Czy wiesz, gdzie mogę znaleźć kropki?” – zapytała Basia. Pszczoła uśmiechnęła się: „Nie mam kropek, ale za to robię pyszny miód. Może ty też masz w sobie coś wyjątkowego?” Basia wzruszyła ramionami i poszła dalej.

Następnie spotkała mrówkę Felka, który niósł ogromne ziarno. „Felku, a ty masz kropki?” – spytała. Mrówka zaśmiał się: „Nie, ale jestem bardzo silny i pracowity. Każdy z nas ma coś, co go wyróżnia. Poszukaj w sobie!” Basia poczuła się zmieszana – wszyscy mówili jej, żeby szukała w sobie, a ona wciąż myślała o kropkach.

Zachód słońca zastał Basię na łące. Usiadła na stokrotce i rozpłakała się. „Nigdy nie będę taka jak inne biedronki” – szlochała. Nagle usłyszała cichy głos: „Dlaczego płaczesz, mała?” To była stara, mądra biedronka o imieniu Róża, która miała tylko jedną kropkę na skrzydle.

Basia opowiedziała jej o swoich zmartwieniach. Róża przytuliła ją czułkami. „Widzisz, ja też długo szukałam kropek. Aż pewnego dnia zobaczyłam, że pomagam innym – pokazuję drogę zagubionym mrówkom, pocieszam smutne pszczoły. I wtedy zrozumiałam: kropki nie są ważne. Ważne jest to, co masz w sercu”.

Basia spojrzała na swoje skrzydełka i po raz pierwszy pomyślała o czymś innym. „A co ja mam w sercu?” – zastanowiła się. Przypomniała sobie, jak pocieszyła Zosię, gdy ta upuściła nektar, i jak pomogła Felkowi nieść ziarno. „Jestem dobra i pomocna” – szepnęła z uśmiechem.

Nagle poczuła, że coś łaskocze ją po skrzydłach. Spojrzała w dół i zobaczyła… maleńkie, czarne kropki! Nie pojawiły się znikąd – były tam cały czas, tylko Basia ich nie dostrzegała, bo za bardzo martwiła się o to, czego jej brakuje. „Jesteś wyjątkowa taka, jaka jesteś” – powiedziała Róża i odleciała w stronę księżyca.

Tej nocy Basia wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła się na liściu maliny, a nad nią świeciły gwiazdy. „Mam siedem kropek, ale najważniejsze jest to, że mam przyjaciół i dobre serce” – pomyślała. Zamknęła oczy, a wiatr zanucił jej kołysankę. Dobranoc, Basiu. Dobranoc, mały odkrywco.