Bajka o biedronce, która szukała swojego miejsca

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogródku, na samym środku najpiękniejszego kwiatu, mieszkała mała biedronka o imieniu Basia. Basia miała na swoich czerwonych skrzydełkach nie trzy, nie pięć, a cztery czarne kropki. I choć była bardzo dzielna i wesoła, często czuła się inna niż wszystkie biedronki, które spotykała.

Pewnego słonecznego poranka, gdy słońce muskało płatki stokrotek, Basia postanowiła wybrać się na łąkę. Chciała zobaczyć, czy są tam inne biedronki z czterema kropkami. Szła i szła, aż spotkała rodzinę mrówek, które niosły ogromne źdźbło trawy. – Hej! – zawołała Basia. – Czy widziałyście gdzieś biedronkę z czterema kropkami? Mrówki spojrzały na nią zdziwione. – Nie wiemy – odpowiedziały. – My mamy tylko swoje nóżki i czułki. Ale każda z nas jest inna! Jedna ma dłuższe czułki, druga krótsze. To nic złego!

Basia ruszyła dalej, aż dotarła do małego stawu. Nad wodą tańczyły ważki o błyszczących skrzydłach. – Przepraszam! – zapytała Basia. – Czy znacie może biedronkę z czterema kropkami? Ważki zaśmiały się delikatnie. – My mamy skrzydła jak szkło – powiedziała jedna. – A ty masz skrzydła w kropki. Jesteś wyjątkowa!

Zachęcona, Basia poleciała dalej, aż usiadła na wielkim, zielonym liściu. Nagle usłyszała cichutki głosik. – Cześć! – powiedział mały, żółty motylek. – Widzę, że szukasz kogoś. Ja też czasem czuję się inny, bo jestem żółty, a nie niebieski jak moi kuzyni. Basia uśmiechnęła się smutno. – Ale ja mam tylko cztery kropki, a inne biedronki mają ich pięć lub siedem – wyszeptała.

Motylek usiadł obok Basi. – Wiesz – powiedział – każdy z nas ma coś, co go wyróżnia. To nie jest wada, to jest skarb. Twoje cztery kropki są po prostu twoje i nikt nie ma takich samych. Basia poczuła, jak ciepło rozlewa się po jej serduszku. – Dziękuję – powiedziała. – Chyba już nie muszę szukać biedronki z czterema kropkami. Jestem szczęśliwa, że jestem sobą.

Gdy wróciła do swojego ogródka, słońce chyliło się ku zachodowi. Basia usiadła na swoim ulubionym kwiatku i patrzyła, jak gwiazdy zaczynają migotać na niebie. – Każda gwiazda jest inna – szepnęła do siebie. – I każda jest piękna. Tak jak ja. I jak każdy z nas.

Zamknęła swoje maleńkie oczka i poczuła, jak spokój otula ją jak miękki kocyk. Wokół niej wszystko ucichło. Nawet wiatr przestał szeleścić. Basia wiedziała, że jest dokładnie taka, jaka powinna być – wyjątkowa i kochana. I tak, z uśmiechem na buzi, zasnęła słodkim snem pod rozgwieżdżonym niebem.