Biały kotek i złota gwiazdka

— Bajka do czytania —

Za oknem zapadł wieczór, a w małym, przytulnym domku mieszkał biały kotek o imieniu Śnieżek. Jego futerko było miękkie jak puch, a oczy duże i niebieskie jak niebo. Mama kotka właśnie posłała mu legowisko, ale Śnieżek nie chciał spać – wyglądał przez okno i zobaczył coś wyjątkowego.

Na ciemnym niebie świeciła mała, złota gwiazdka. Świeciła tak pięknie, że Śnieżek zapragnął ją złapać. „Muszę ją dostać!” – pomyślał i wybiegł do ogrodu. Gwiazdka migotała wysoko, jakby się z niego śmiała.

Kotek spróbował wspiąć się na stare drzewo. Łapkami chwytał korę, ale gałęzie były śliskie. Po chwili zsunął się na dół i potarł noskiem o trawę. „Nie udało się” – mruknął, ale nie poddawał się.

Potem wskoczył na płotek. Wyciągnął łapkę w stronę gwiazdki, ale ona wciąż była daleko. Śnieżek westchnął i usiadł na trawie. Był zmęczony i trochę smutny. Gwiazdka iskrzyła się spokojnie, jakby czekała.

Wtedy do ogrodu przyszła mama kotka. Usiadła obok Śnieżka i pogładziła go po głowie. „Mój mały” – powiedziała ciepło – „ta gwiazdka jest dla wszystkich, którzy lubią na nią patrzeć. Nie trzeba jej łapać, żeby była twoja.”

Śnieżek spojrzał na mamę, a potem znów na gwiazdkę. Nagle zobaczył, że gwiazdka uśmiecha się do niego swoim światłem. „Rzeczywiście” – szepnął – „mogę na nią patrzeć każdej nocy.” Przetarł oczko i ziewnął.

Mama przytuliła go, a Śnieżek położył się na trawie. Wpatrywał się w gwiazdkę, która świeciła coraz łagodniej. Powoli jego powieki zrobiły się ciężkie. Otuliła go cisza i ciepłe myśli o blasku.

Niebawem Śnieżek zasnął, a gwiazdka czuwała nad nim z góry. Cały ogród wypełnił się spokojem. Dobranoc, mały kotku. Śnij o złotych gwiazdkach.