Biały Królik i Kolorowy Świat

— Bajka do czytania —

Mały biały króliczek obudził się pewnego ranka i rozejrzał dookoła. Wszystko wokół niego było białe – jego mięciutkie futerko, śnieg za oknem, a nawet mleko w miseczce, które stało na stole.

Króliczek westchnął cichutko. „Jestem tylko biały…” – pomyślał. Wyszedł na spacer, aby zobaczyć inne kolory. Na ścieżce spotkał czerwone jabłko. „Jabłuszku, ty jesteś takie piękne i czerwone! A ja jestem tylko biały” – powiedział króliczek.

Jabłko uśmiechnęło się: „Ale bez bieli nie byłoby śniegu, który robi taki puch! A twoje futerko jest jak chmurka – delikatne i miękkie.” Króliczek poczuł się trochę lepiej i pobiegł dalej. Pod zielonym drzewem zobaczył liście tańczące na wietrze.

„Zielony to wspaniały kolor” – szepnął króliczek. Drzewo pochyliło gałąź: „Widzisz te białe płatki śniegu na moich liściach? To one dodają mi magii. Biały sprawia, że wszystko wygląda czysto i jasno.” Króliczek podskoczył radośnie.

Potem spojrzał w górę na niebieskie niebo. Ptaki śpiewały: „Biały nie jest samotny! Spójrz na chmury – są białe jak ty. Bez nich niebo byłoby puste.” Króliczek uśmiechnął się. Zobaczył też żółte słońce, które ogrzewało ziemię.

Słońce powiedziało: „Jestem żółte, ale bez białego światła nie mógłbym świecić tak jasno. Biały to kolor, który łączy wszystkie kolory w jeden piękny blask.” Króliczek poczuł dumę. Wrócił do domu, a mama zapytała: „Jak było?”

„Mamo, biały jest naprawdę wyjątkowy!” – zawołał króliczek. „Jest jak czysta kartka, na której można narysować wszystko – i śnieg, i chmury, i mleko.” Mama przytuliła go mocno: „Masz rację. Każdy kolor jest ważny, a biały jest początkiem wszystkiego.”

Króliczek ziewnął szeroko. Położył się w swoim białym łóżeczku i zamknął oczy. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a w pokoju zapanowała cisza. Biały króliczek zasnął spokojnie, marząc o kolorowym świecie pełnym bieli.