Maleńka gwiazdka i jej blask

— Bajka do czytania —

Na niebie, wysoko nad chmurami, mieszkała Maleńka Gwiazdka. Była malutka i miała kształt pięknej, pięcioramiennej gwiazdy. Jej kolory zmieniały się w zależności od nastroju – czasem była złocista, a czasem srebrzysta.

Maleńka Gwiazdka spoglądała na inne gwiazdy. Były duże i jasne, świeciły mocnym, białym światłem. Ona chciała być taka jak one, więc zapytała Księżyc: – Księżycu, dlaczego jestem taka mała i nieśmiała? Księżyc uśmiechnął się szeroko, pokazując swój okrągły, srebrny kształt.

– Każda gwiazda ma swój własny blask – powiedział Księżyc cicho. – Niektóre są duże, inne małe, ale wszystkie świecą po swojemu. Twoje światło jest delikatne i ciepłe jak uśmiech mamy. Maleńka Gwiazdka poczuła się lepiej.

Potem spotkała Chmurkę. Chmurka była miękka i biała, zmieniała kształt – raz była jak baranek, raz jak poduszka. – Jaki masz ładny kolor! – zawołała Gwiazdka. – A twój blask jest wyjątkowy – odpowiedziała Chmurka. – Nie musisz być wielka, żeby być piękną.

Następnego wieczoru zobaczyła Słońce zachodzące za horyzont. Słońce było okrągłe i złote. – Dlaczego jesteś takie duże? – spytała Gwiazdka. – Bo jestem Słońcem – zaśmiało się Słońce. – Ale ty jesteś gwiazdą – małą, ale bardzo ważną. Kiedy ja idę spać, ty budzisz się i rozświetlasz noc.

Maleńka Gwiazdka zrozumiała, że nie musi być największa ani najjaśniejsza. Ważne, żeby świecić swoim własnym, niepowtarzalnym światłem. Od tej chwili świeciła radośnie, a jej kolory stały się ciepłe i miękkie jak pluszowy miś.

Każdej nocy, gdy dzieci kładą się spać, Maleńka Gwiazdka mruga do nich przez okno. Szepcze: – Śpij dobrze, jesteś wyjątkowy taki, jaki jesteś. I powoli gasi swoje światełko, by usypiać maluchy swoją ciszą.

A na niebie zapalają się inne gwiazdki – każda inna, każda piękna. Wiatr cichnie, księżyc wisi nisko, a dzieci zamykają oczy i śnią o gwiazdach, które uczą je, że blask jest w każdym z nas. Dobranoc, Maleńka Gwiazdko. Dobranoc, dzieci.