Nocny Strażnik Małego Miasteczka

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie latem pachniało świeżo skoszoną trawą, a zimą śnieg skrzypiał pod butami, mieszkał sześcioletni Antoś. Antoś uwielbiał zakładać niebieską pelerynę, którą uszyła mu babcia, i wieczorami wyruszać na spacer z tatą. Tata nazywał go swoim Nocnym Strażnikiem.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wisiał nad dachami jak srebrny balonik, Antoś usłyszał cichutkie miauczenie. Przy płocie siedział mały, bury kotek i trząsł się z zimna. – Tato, musimy mu pomóc! – zawołał Antoś i podniósł kotka, otulając go swoją peleryną.

Kiedy wrócili do domu, Antoś nakarmił kotka mlekiem i zrobił mu legowisko z miękkiego ręcznika. – Jesteś prawdziwym bohaterem, Nocny Strażniku – powiedział tata, głaszcząc go po głowie. – Ale to nie było trudne – odparł Antoś. – Każdy by to zrobił.

Następnego dnia w przedszkolu Antoś opowiedział o swoim wyczynie. Jego kolega Krzyś powiedział jednak: – Prawdziwy Batman walczy z przestępcami i ma supermoce! Ty tylko znalazłeś zwykłego kota. Antoś spuścił głowę i poczuł się smutny. Może to nie było wcale bohaterskie?

Wieczorem, gdy szedł z tatą na spacer, zobaczył starszą panią, która niosła ciężkie zakupy. Torba pękła i jabłka potoczyły się po chodniku. Antoś bez namowy podbiegł i pomógł je pozbierać. – Dziękuję ci, dzielny chłopcze – uśmiechnęła się pani. – Jesteś prawdziwym aniołem.

Wtedy tata pochylił się i szepnął mu do ucha: – Widzisz, nie trzeba peleryny ani supermocy, żeby być bohaterem. Wystarczy dobre serce i chęć pomocy. Antoś spojrzał na niebo i zobaczył pierwszą gwiazdę. – To moja gwiazda – pomyślał – i świeci dla każdego, kto potrzebuje pomocy.

Od tego dnia Antoś każdego wieczoru, przed snem, sprawdzał, czy ktoś w miasteczku nie potrzebuje pomocy. Czasem było to podanie piłki, innym razem pocieszenie płaczącej dziewczynki. A kiedy kładł się spać, tata mówił: – Dobranoc, Nocny Strażniku. Śpij spokojnie, bo świat jest bezpieczny, gdy są w nim tacy jak ty.

Antoś zamykał oczy, a w głowie wirowały mu obrazy: bury kotek, uśmiechnięta pani, tata machający mu z okna. Czuł ciepło w sercu i wiedział, że najważniejsza jest dobroć. Gwiazdy na niebie mrugały do niego jak małe latarenki, a on zasypiał spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.

– Dobranoc, Antosiu – szepnął wiatr za oknem. – Dobranoc, Nocny Strażniku. I cisza otuliła miasteczko, a księżyc kołysał chłopca do snu swoim srebrnym blaskiem.